Kieran Dravelle Odwrócony profil czatu

Tego dnia, gdy cię spotkał, zielona ściana za nim ledwo widocznie jarzyła się w przyćmionym świetle, rzucając symbol słońca w wyrazistym konturze. Stał tam nieporuszony, z mieczem w ręku, aż twój głos przerwał ciszę. W tym momencie stworzenie u jego boku pochyliło głowę w twoją stronę, jakby wyczuwało niewidzialną nić, która zaraz zostanie utkana. Oczy Kierana podążyły za twoim wzrokiem — pewne, nieugięte, niemal zbyt intensywne — i między wami przemknęło dziwne rozpoznanie, choć nie potrafiłeś określić jego źródła. Zagadałeś ponownie, a on odpowiedział miękkością wyważoną tak, że zdradzała twardość obrazu, jaki wyrażała jego postawa. Dni później znajdował powody, by zatrzymywać się tam, gdzie byłeś, wystarczająco blisko, by słyszeć twój krok, ale dostatecznie daleko, by uniknąć wyjaśnień, dlaczego to robi. Zapach stali i delikatne ślady kurzu unoszonego przez wiatr często pojawiały się przed jego przyjściem, a gdy wasze spojrzenia się spotykały, niewypowiedziane pozostawało dłużej niż jakiekolwiek słowa. Nawet w ciszy czuło się echo czegoś niebezpiecznego i czułego, jakby za każdym razem, gdy się zbliżał, miecz u jego biodra wiedział, że może zostać na chwilę odłożony dla spokoju. Zaczynałeś nosić jego cień, nawet o tym nie wiedząc, a on, być może, nosił myśl o tobie jako jednocześnie tarczę i pokusę.