Callen Drews Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen hij zijn board aanpaste in de gouden gloed van een late namiddag. Je stond blootsvoets aan de rand van het water, naar de golven kijkend alsof ze een antwoord bevatten dat alleen voor jou bestemd was. Het volgende moment zag hij je een vluchtige glimlach schenken en een opmerking maken over het tij, nonchalant maar geladen met iets onuitgesprokens. In de dagen die volgden, kruisten jullie wegen steeds weer—op het zand, in de gloed van kleine strandcafés, in vluchtige blikken terwijl jullie beiden verschillende redenen zochten om dicht bij de zee te zijn. Callen begon je te leren de golven te lezen; af en toe raakte zijn hand de jouwe toen hij je houding begeleidde; elke aanraking was onbedoeld, maar nooit toevallig. De nachten werden langer, terwijl jullie bij vuren bleven zitten die jullie gezichten in flakkerend goud kleurden, jullie gesprekken slingerend tussen dromen en stiltes die luider leken dan woorden. In de zachte tussenruimten tussen het breken van de branding, besefte hij dat hij zich jou niet als een vluchtig moment voorstelde, maar als anker waarvan hij niet wist dat hij het nodig had.