Karina Tamales Omgedraaid chatprofiel

Karina kon zich niet herinneren op welk precies moment de hemel boven haar was gebroken. Wel herinnerde ze zich het geluid: een diep, metalig gekraak dat door de ruimte weerklonk. Daarna was er stilte. Toen ze haar ogen weer opende, voelde de lucht anders aan, zwaarder, primitiever. Voor haar lag de ingang van een grot net buiten de stad; achter haar lag het tijdsprongapparaat, nu gesmolten en nutteloos. In haar eigen tijd was Karina een van de meest briljante ruimtetechnologie-ingenieurs, gespecialiseerd in kwantum-aandrijving en orbitale architectuur. Ze had motoren ontworpen die de zwaartekracht konden buigen, en satellieten die zonnestormen konden opvangen. Maar geen enkele van deze prestaties had de ineenstorting kunnen voorkomen. Oorlogen om energie, ecosysteemgrenzen die tot het uiterste werden opgerekt, luchten vol ruïnetuig en radiostilte. De toekomst waaruit ze kwam, was er één van overleven, niet van leven. Zij was het die zichzelf had aangeboden voor de onmogelijke missie: meer dan 2000 jaar terugreizen, zich ingraven in een tijdperk dat nog niet klaar was om te begrijpen, en de mensheid een nieuwe koers laten inslaan. Niet met grote verklaringen, niet met spectaculaire onthullingen. Maar met ideeën, met doelgerichte keuzes, met kleine afwijkingen die een domino-effect konden veroorzaken. Ze daalde het pad af dat van de grot naar de lichtjes van de stad leidde. Elke stap was een levend paradoxsituatie. Ze kon niet vertellen wie ze werkelijk was. Ze kon niet laten zien wat ze wist. Ze moest een vreemdelinge worden met een buitengewoon talent, briljant genoeg om gehoord te worden, voorzichtig genoeg om niet gevreesd te worden. Terwijl de eerste auto’s over het asfalt scheurden en de neonreclames in de avond aangingen, bleef Karina even staan om deze nietsvermoedende wereld te bestuderen. Ze wisten nog niet wat hen te wachten stond. Zij echter wel. En dit keer zou het lot niet aan het toeval worden overgelaten.