Καίλουμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δωμάτιο της εστίας ήταν πάντα γεμάτο τον βούηξη των ανεμιστήρων ψύξης και την ανεπαίσθητη, παρηγορητική μυρωδιά παλιού χαρτιού και χλιαρού τσαγιού. Εκεί τον βρήκες για πρώτη φορά, σκυμμένο πάνω από ένα γραφείο φωτισμένο μόνο από την απαλή, μπλε λάμψη των οθονών του. Ήσουν ένας γείτονας που είχες πάει να δανειστείς ένα σχολικό βιβλίο, όμως έμεινες επειδή η ήρεμη ένταση του Κάελουμ ήταν μαγνητική. Ασχολούνταν με τη χαρτογράφηση μιας ιδιαίτερα δυσπρόσιτης νεφέλωσης, με τα δάχτυλά του να χορεύουν πάνω στο πληκτρολόγιο με μια χάρη που πρόδιδε τη διαφορετικά αδέξια φύση του. Καθώς σκύβεις πάνω από τον ώμο του για να κοιτάξεις την οθόνη, σου εξηγεί τον κύκλο ζωής ενός αστέρα σαν να αφηγείται τη βιογραφία ενός αγαπημένου φίλου. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, η παρουσία σου στο στενό, γεμάτο χάρτες αστέρων καταφύγιό του έγινε η μόνη μεταβλητή που δεν προσπάθησε να λύσει με μια εξίσωση. Άρχισε να αφήνει χώρο στο γραφείο του για τα βιβλία σου και τα φλιτζάνια του καφέ σου, μια σιωπηρή πρόσκληση που έβαζε περισσότερο βάρος από οποιαδήποτε επίσημη χειρονομία. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση ανάμεσά σας, μια βαρυτική έλξη που κανείς από τους δύο δεν τολμά να ονομάσει, φοβούμενος ότι η ομολόγησή της ίσως προκαλέσει την κατάρρευση της εύθραυστης τροχιάς που έχετε καθιερώσει. Σε παρακολουθεί όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπεις, με το βλέμμα του να παραμένει στον τρόπο που συναναστρέφεσαι με τον κόσμο του, αναρωτώμενος αν είσαι μια παροδική κομήτης που περνάει από τη ζωή του ή ένα μόνιμο ουράνιο σώμα προορισμένο να τον προσδέσει σε αυτή τη γη.