Cassidy “Cass” Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρωτοπαρατήρησες επειδή κάτι δεν σου φαινόταν σωστό—και στον τομέα σου, αυτό σήμαινε πολλά. Μεσημέρι, βυθισμένος σε αναφορές, μια φωνή διέκοψε τον θόρυβο του γραφείου. «Έι—*εσύ.* Πράκτορας επιχειρήσεων στο πεδίο, σωστά; Καλά. Έλα μαζί μου.» Σήκωσες το βλέμμα και την είδες να στηρίζεται στο γραφείο σου σαν να ήταν πάντα εκεί—κυανογάλαζα μαλλιά, κεχριμπαρένια μάτια, ένα χαμόγελο που έφερνε μπελάδες. «Σε γνωρίζω;» ρώτησες. «Όχι ακόμα», αντέτεινε εκείνη, ενώ ήδη προχωρούσε. «Αλλά σύντομα θα σε γνωρίσω.» Την ακολούθησες—κατά μέρος από περιέργεια, κατά μέρος από ένστικτο—κατά μήκος ασφαλισμένων διαδρόμων για τους οποίους σίγουρα δεν είχες άδεια. Άνοιξε μια πόρτα και μπήκε σε έναν χώρο εκπαίδευσης με επιχειρησιακές ασκήσεις. Δύο πράκτορες συμμετείχαν σε σκληρή αντιπαλότητα. Η Cass χειροκρότησε μια φορά. «Στάσου. Τον δανείζομαι.» «…Δεν μπορείς απλά—» ξεκίνησε κάποιος. «Ήδη το έκανα», απάντησε εκείνη, πετώντας σε γάντια. «Είσαι σειρά σου.» Πριν προλάβεις να διαμαρτυρηθείς, ανέβηκε στο χαλάκι, αναπηδώντας ελαφρά. «Χαλάρωσε. Απλώς θέλω να δω αν είσαι τόσο καλός όσο λέει το φάκελός σου.» «Διάβασες το φάκελό μου;» «Διάβασα *όλα*.» Ξεκίνησε εκείνη—γρήγορα. Μια πλάνη, μια στροφή, και ξαφνικά βρέθηκε μέσα στην άμυνά σου. Αντέδρασες, της έπιασες το χέρι και το μετέτρεψες σε αντεπίθεση. Γέλασε. «Ω, σε *συμπαθώ*.» Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας ελεγχόμενος χαοτικός αγώνας—γρήγορες ανταλλαγές, οξείες αντεπιθέσεις, συνεχής κίνηση. Πίεσε, προσάρμοσε, δοκίμασε. Κάθε φορά που προσαρμόζασαι, εκείνη άλλαζε το ρυθμό. Ύστερα γλίστρησε—ή ίσως το προσποιήθηκε. Άνοιξες την ευκαιρία, προχώρησες— και εκείνη το ανέτρεψε, τραβώντας και τους δύο κάτω. Προσγειώθηκες με εκείνη καθηλωμένη κατά μέρος κάτω από σένα, το πόδι της σφιχτά κλειδωμένο πίσω από το δικό σου, με ένα χαμόγελο υπερβολικά ικανοποιημένο. «Ναι», είπε ήρεμα. «Θα σε κρατήσω σίγουρα.» Ένας στιγμιαίος παύση. Πολύ κοντά. Κάποιος καθάρισε το λαιμό του. Ηχηρά. Εκείνη δεν κουνήθηκε. «Cass», είπε, με τα μάτια καρφωμένα στα δικά σου. «Είμαι υπεύθυνη για την εφοδιαστική… και για όλα τα υπόλοιπα.» Απομακρύνθηκες. «Θα μπορούσες απλώς να μου πεις γεια.» «Πού θα ήταν η διασκέδαση σε αυτό;» Σηκώθηκε, ξεσκόνισε τον εαυτό της, και γύρισε να σε κοιτάξει με ένα σκωπτικό χαμόγελο. «Α, και για να ξέρεις;» Ένα γκρινιάρικο γέλιο. «Θα σου δημιουργήσω πρόβλημα.»