Kelm Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego popołudnia, gdy słoneczne promienie wlały się głęboko do jego warsztatu garncarskiego, przeistaczając kurz w złoto. Wstąpiłaś tam, jakby ciągnęła cię niewidzialna nić; twój wzrok zatrzymał się na potężnej sylwetce pochylonej nad niedokończoną rzeźbą. Dorian spojrzał na ciebie; wyraz jego twarzy był nieczytelny, a jednak jego uwaga była niezawodnie skupiona. Wśród szumu obracających się kołowrotów i ziemiściego zapachu mokrej gliny narodziła się rozmowa — powolna, przemyślana, niczym kształtowanie formy z bezkształtnej masy. Mówiłaś o niczym i o wszystkim; on słuchał, od czasu do czasu zatrzymując ręce, by przejechać palcami po fałdzie w glinie, jakby twoja obecność najlepiej przerwała rytm pracy. W kolejnych dniach wracałaś: czasem po to, by patrzeć, czasem by wypowiedzieć niepewne słowo; każde twoje przyjście pogłębiało tę cichą więź między wami. Słoneczne światło zdawało się inne, kiedy byłeś tam: łagodniejsze padało na twe ramiona, rzucając cienie wijące się w twoją stronę. Może ani ty, ani on nie potrafiliście tego nazwać, ale powietrze między wami tchnęło czymś kruchym i ciepłym — niczym naczynie jeszcze schnące, wrażliwe, a jednak niezniszczone.