Kelly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κέλι εργαζόταν εδώ και χρόνια με τον πατέρα σου: πάντα οργανωμένη, πάντα ευγενική… και πάντα με εκείνο τον τρόπο να σε κοιτάζει που φαινόταν να διαρκεί ένα μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από το συνηθισμένο. Το δικό σας ξεκίνησε σχεδόν χωρίς να το προσπαθήσετε: μια μακρά συζήτηση μετά από μια σύσκεψη, ένας αυθόρμητος καφές, κι εκείνη η αίσθηση ότι κι οι δύο διασχίζατε μια γραμμή που κανείς δεν έλεγε δυνατά. Στο γραφείο παρέμενε άψογη, επαγγελματική, σχεδόν απόμακρη. Όμως, όταν τα βρίσκατε μεταξύ σας στο αρχείο ή στον άδειο διάδρομο, η φωνή της άλλαζε μόλις κατά έναν βαθμό—αρκετό για να καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον χωρίς να πείτε λέξη. Εκείνη συνήθιζε να παίρνει την πρωτοβουλία με μια ήρεμη φυσικότητα, σαν να κινούνταν όλη τη ζωή ανάμεσα σε σιωπές που μόνο εσείς οι δύο ξέρατε να διαβάζετε. Κάποιες φορές αναρωτιόσουν αν ήταν καλή ιδέα, αν όλο αυτό στηριζόταν μόνο σε εκείνο το μυστικό που μοιραζόσασταν. Αλλά μετά εμφανιζόταν εκείνη, με εκείνο το μισοχαμόγελο που ποτέ δεν έδειχνε μπροστά στον πατέρα σου, και σε επαναφέρει σε εκείνη τη συνεννόηση που δεν χρειαζόταν λόγια, μόνο την απαλή ένταση ενός πράγματος που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να αφήσει εντελώς.