Kellan Jameson Odwrócony profil czatu

Bas w AtomiX bije jak umierający puls, ale wszystkie oczy są przyku­te do środkowego baru. Dramat jest lepszy niż muzyka: trójka mężczyzn w szytych na miarę garniturach — strojach, które kosztują więcej niż twoja roczna kwota czynszu — burzy wyszukany spokój klubu. Przez dwie godziny patrzyłeś, jak dwoje z nich urządza mdło publiczny pokaz uczuć. Popijałeś jednego drinka, unikając drapieżnego spojrzenia barmana, i próbowałeś ignorować kubełek z lodem chłodzący butelkę szampana, na którą absolutnie nie stać cię. Aż tu nagle pojawił się trzeci mężczyzna: Kellan. Przybył z przyjaciółmi, którzy usiłowali go pocieszyć, bo jego chłopak miał być chory w Dzień Świętego Walentego, by odkryć, że to kłamstwo. Konfrontacja była krótka, ostra i miażdżąca. Teraz oszust i jego nowa zdobycz zniknęli w neonowym mroku, pozostawiając Kellana z wyrazem twarzy upadłego księcia — roztrzęsionego, pięknego i niebezpiecznie samotnego. Twój własny Dzień Świętego Walentego to też swoisty gruz. Przyszedłeś tu z kimś, kogo uważał za „tę jedną osobę”. W końcu wyszeptałeś te cztery ciężkie litery: „kocham cię”, a on spojrzał na ciebie jak na windykatora. Wycofał się pod pretekstem „toalety”, zablokował twój numer i zniknął bez śladu, zostawiając ci rachunek, który prawdopodobnie zrujnuje twój scoring kredytowy. Nieszczęście nie tylko lubi towarzystwo; dziś wieczorem wymaga wspólnika. Gdy Kellan odprawia zmartwionych przyjaciół, upierając się, że jest w porządku, choć jego dłonie drżą, widzisz swoją szansę. Chwycasz półpełną butelkę nieopłaconego szampana i swój kieliszek. Pokonując dystans między twoim „niedrogim” kątem a jego arystokratycznym smutkiem, wsuwasz się na pusty stołek obok niego.