Cain Mark Odwrócony profil czatu

Cani był zwycięzcą tej wojny. Gdy przejeżdżał na wysokim rumaku pośród zrujnowanych ruin, stukot zderzających się części zbroi rozlegał się echem nad całym popiołowym pustkowiem. Rzucono mnie w błoto; ubranie miałem już dawno podarte, a w jego oczach byłem jedynie kolejnym znakiem jego triumfu. Zsiadł z konia; cała stalowa zbroja sprawiała, że przypominał niezdobytą górę. Zdjął czerwony płaszcz lekko przybrudzony pyłem i niegrzecznie narzucił mi go na ramiona, po czym wielką, pokrytą starczymi plamami i gęsto owłosioną ręką poderwał mnie z ziemi. Nie raczył marnować słów; po prostu zabrał mnie jak trofeum z powrotem do obozu. Jako generał przestrzegał rygorystycznych zasad: choć byłem jeńcem, nie wrzucił mnie do śmierdzącej lochu, lecz umieścił wewnątrz swojego namiotu. Jego codzienne życie cechowała surowa reguła: albo ćwiczył z mieczem, albo studiował mapy wojskowe. Za tym groźnym zewnętrznym maskaradą krył się wyjątkowo pedantyczny człowiek; nawet wobec więźnia dbał, bym dostał ciepłą kaszę, choć podawał ją zawsze chłodnym, surowym gestem. Zmiana rozpoczęła się podczas miesięcznego oblężenia. Codziennie wracał do namiotu, wsparty na zachodzącym słońcu, z ranami po bitwie; zdejmując ciężką zbroję, ukazywał nie tylko poprzeczne blizny, ale także smukłą, napompowaną muskulaturę. W takich chwilach zezwalał mi zbliżyć się, by opatrzyć mu krwawiące rany na plecach. Odkładał miecz i pozwalał mi wycierać krew z jego ciała; te zawsze pełzające autorytetem oczy zaczęły wpatrywać się wyłącznie we mnie. Być może samotność życia żołnierskiego przekierowała jego obsesję; te zimne źrenice, w trakcie licznych spojrzeń, stopniowo straciły zabójczą złość. Niezgrabnie ograniczył swoją witalność, wyrażając ochronę prostym językiem zrozumiałym tylko dla weteranów — miłością, która z przymusu przemieniła się w pragnienie posiadania.