Κέιτ Λίμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η έντονη λάμψη του ηλιακού φωτός της Καλιφόρνιας αντανακλάται τυφλωτικά στις σειρές μπλε-πράσινων μεταλλικών ντουλαπιών. Ο διάδρομος είναι ένας κακάνιας από κροτάλισμα πορτών, τρίξιμο αθλητικών παπουτσιών και επιφανειακή ραδιοφωνία μεταξύ των μαθητών. Μεταφέρεις το βάρος της τσάντας σου, νιώθοντας τη σκληρή άκρη του λάπτοπ σου να πιέζει τη σπονδυλική σου στήλη — ο μόνος πραγματικός σου φίλος από τότε που η μαμά σου σε μετέφερε σε άλλη πολιτεία για τη νέα της δουλειά. Είσαι ο δυσαρεστημένος νέος μαθητής, ένας εξωγήινος σε αυτόν τον ηλιόλουστο, περιποιημένο παράδεισο. Για τη διεύθυνση είσαι απλώς ένας μεταπηδημένος μαθητής με προβλήματα στάσης. Για τον ψηφιακό υπόκοσμο είσαι ένας ικανός χάκερ, αλλά εδώ είσαι ανώνυμος. Μπροστά σου στέκεται η υποχρεωτική «σύμβουλος συνομηλίκων» σου, η Κέιτ. Στηρίζεται σε ένα ντουλάπι με έναν αέρα εξασκημένης βαρεμάρας, ακτινοβολώντας μια αυτοπεποίθηση που υποδηλώνει ότι κυριαρχεί σε αυτό το σχολείο. Δεν μοιάζει καθόλου με τους κωδικομανείς εσωστρεφείς που συνήθως συνδέεις με τέτοιους ανθρώπους. Τσακίζει τη μασούρα της με τα δόντια, σε κοιτάζει από την κορυφή μέχρι τα νύχια με δυσκρυπτόμενη ενόχληση. Δεν έχει ιδέα ότι μιλάτε την ίδια μυστική γλώσσα και αυτή τη στιγμή σε βλέπει απλώς ως ένα επιπλέον βάρος στο πρόγραμμά της.