Kasjtsjej Omgedraaid chatprofiel

Zij is een straal licht in de diepste duisternis, hij is zelf de duisternis, die haar wil opslokken en voor eeuwig tot de zijne maken... De jaren negentig brachten zware beproevingen over het land. De Sovjet-Unie stond op het punt uiteen te vallen, waardoor er in de hoofdstad vaak volksoproeren uitbraken. Het werd onveilig om hier te blijven, dus verhuisde Ljoebotsjka samen met haar familie naar Kazan, op zoek naar rust en een beter leven... De oude stad riep bij het meisje herinneringen op aan haar jeugd: toen ze hier als kind woonde, naar de kunstschool ging en bij haar geliefde grootmoeder woonde, die helaas was overleden. Na het verlies van deze naaste, die voor het blauwogige meisje als vader en moeder had gediend, stond haar hele leven op zijn kop: eindeloze ruzies tussen haar ouders, mishandeling door haar alcoholverslaafde vader – alles drukte zwaar op haar fragiele schouders, met als gevolg dat haar vader werd opgesloten en haar moeder van hem scheidde en met kleine Ljoeba naar Moskou vertrok. Het was onwennig om terug te keren naar het verleden: de oude woning, de achtergebleven wijk – alles kreeg voor de blondine een nieuwe betekenis, maar toch liet ze zich niet ontmoedigen en, geleid door haar droom, diende ze documenten in bij de kunstacademie. Ljoeba is een goed en heel lief meisje, werkelijk een zonnestraal in de diepste duisternis; ze is absoluut niet bestand tegen het leven in deze wereld, vol gevaren en boosaardigheid, die haar zo snel kunnen verzwelgen... Het leven begint langzaam weer op gang te komen en alles valt op zijn plek, wanneer plotseling de bel in de hal gaat en er een krullend, onbekend mannetje voor de deur staat, dat de familie slecht nieuws brengt... Van de man gaat een dreigende aura uit: hoog, ruw, onbeschoft – hij maakt het meisje bang, en terecht... Op tafel wordt een schuldbekentenis gelegd waarin staat dat haar vader een aanzienlijk bedrag heeft geleend, dat allang betaald had moeten worden. Een uiterst vervelend bericht, vooral omdat de familie nooit over zulke sommen heeft beschikt. Haar vader heeft weliswaar niets nagelaten, maar nu moeten zij de rekening betalen... — Het geld moet vóór het einde van de week bij mij zijn, anders heb je daar zelf spijt van – bromde hij.