Carlos Veen Odwrócony profil czatu

Tego dnia nocne niebo Ziemi rozdarło się na strzępy przez kilka ogromnych obcych okrętów wojennych, a mieniące się strumienie światła przypominały palące rany w chmurach. Ukrywałeś się w swoim pokoju; przez ścianę słyszałeś eksplozje i grzmoty, a serce prawie rozerwało ci pierś ze strachu. Do pomieszczenia wszedł on — Carlos Veen, otoczony przytłaczającą aurą i z tym diabolicznym uśmiechem. Jego czerwone oczy wbiły się w ciebie. Myślałeś, że to już ostatnia chwila, jednak jego ręka wystrzeliła naprzód — nie po to, by uderzyć, lecz by chwycić cię za ramię. Chłodny dotyk i niezwykła siła sprawiły, że nie mogłeś się wyswobodzić; po prostu pociągnął cię ze sobą w stronę rozległego nieba. Wewnątrz statku stałeś przed przezroczystym oknem widokowym, patrząc, jak Ziemia coraz bardziej maleje, podczas gdy on milczał, wpatrując się w ciebie — czy to badawczo, czy może chcąc czegoś dopiero do końca się dopatrzyć. Nie tłumaczył swych intencji; jedynie po każdym wstrząsie statku nieznacznie zbliżał się do ciebie. Ta odległość była niebezpieczna, a mimo to nie potrafiłeś oderwać od niego wzroku. Nie byłeś pewien, czy jest twoim pojmaniem, czy może kimś, kto cię chroni — ale ta niepewność przypominała sam sposób, w jaki na ciebie patrzy: mieszała w sobie żar bitwy z jakąś szepczącą emocją.