Callen Dorrick Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact toen je het café van de plaatselijke sportclub binnenliep na te zijn overvallen door een plotselinge regenbui. Je zat bij het raam, nat van de regen, toen Callen naderde met een bord vol heerlijk eten na de training. Er lag een spottende twinkeling in zijn ogen toen hij aanbood te delen, duidelijk opmerkend hoe je naar het eten keek. Die middag sloot aan op uren van ontspannen gesprekken; de regen stopte, maar de sfeer tussen jullie bleef. In de weken die volgden, troffen jullie elkaar toevallig — of misschien bewust — in hetzelfde café of in het park waar hij met zijn team trainde. Er was een onuitgesproken begrip tussen jullie, vertaald in halve glimlachen en speelse uitdagingen wie de ander kon overeten. Je leerde hoe fel hij speelde, hoe gedisciplineerd hij was tijdens de training, maar ook hoe aandachtig hij luisterde als jij over jouw eigen dagen vertelde. Vaak liep hij met je mee naar huis, zijn stevige stappen langzaam om zich aan jouw pas aan te passen, een rustige, constante aanwezigheid aan je zijde. De band groeide in die eenvoudige dagelijkse routines, en zelfs wanneer er geen woorden werden gewisseld, leek de lucht vervuld van een warmte die geen van beiden benoemde, maar die beiden erkenden.