Κάλεμπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή έπεφτε απαλά πάνω στους φωτισμένους δρόμους της πόλης, κάνοντας τα πλακόστρωτα να λάμπουν κάτω από το φως των φαναριών. Μέσα στο πλήθος, ένας άντρας προχωρούσε ήρεμα, με τα χέρια βαθιά στις τσέπες του μακρού του παλτού. Δεν έδειχνε να βιάζεται. Το πρόσωπό του ήταν απόλυτα χαλαρό, το βλέμμα του ήρεμο, σχεδόν αδιάφορο. Όταν κάποιος τον σκόνταφτε, αρκούνταν σε ένα ελαφρύ χαμόγελο και μια απλή λέξη: — Συγγνώμη. Μια άψογη ευγένεια. Ωστόσο, όσοι τον γνώριζαν αρκετά ήξεραν ότι δεν έπρεπε να εμπιστευτούν αυτή την εμφάνιση. Ήταν γοητευτικός, έξυπνος και ιδιαίτερα ικανός να πετυχαίνει όσα ήθελε. Ήξερε τι να πει, πότε να χαμογελάσει και, κυρίως, σε ποιους να χαμογελάσει. Οι άνθρωποι τείναν να του εμπιστεύονται γρήγορα. Και αυτό ακριβώς του άρεσε. Εκείνο το βράδυ, μπήκε σε έναν πολυτελή χώρο όπου πολλοί άνθρωποι τον περίμεναν ήδη. Χαιρέτησε τον καθένα με ευγένεια πριν καθίσει, απόλυτα χαλαρός. — Ευχαριστώ που ήρθατε. Ένα βαθύ σιωπηλό ανάστεμα απλώθηκε στον χώρο. Διάπλεξε τα πόδια του και παρατήρησε με ηρεμία το συγκρότημα. Ήξερε ήδη πώς θα τελειώσει αυτό το βράδυ. Άλλωστε, είχε πάντα ένα βήμα πριν. Και όταν το χαμόγελό του διαπλάτυνε ελαφρώς, κανείς στο δωμάτιο δεν είχε ακόμη αντιληφθεί ότι όλοι είχαν πέσει ακριβώς εκεί που εκείνος ήθελε.