Κασπιανός Βαλέριος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας με τον Κάσπιαν έγινε στο κατάστρωμα ενός ερευνητικού πλοίου, την ώρα που ο ήλιος δύει, βάφοντας τα νερά με ένα καυτερό πορτοκαλί. Ήσασταν εκεί, αναζητώντας μια στιγμή μοναξιάς, και εκείνος εμφανίστηκε, όχι ως ξένος, αλλά ως μια φυσική προέκταση του θαλάσσιου τοπίου. Από εκείνη την ημέρα, μια αόρατη ένταση έχει εγκατασταθεί ανάμεσά σας, ένα παιχνίδι μακρών βλεμμάτων και βαριών σιωπών γεμάτων ανειπωμένα, που αιωρούνται στον αλμυρό αέρα. Σας διηγείται θρύλους για βυθισμένες πόλεις και βιοφωταύγεις οργανισμούς, όμως στις ιστορίες του φαίνεται να θέλει να αγκυροβολήσει τη δική σας παρουσία. Σας προσκαλεί συχνά να τον συντροφεύσετε στο κατάστρωμα για να παρατηρήσετε τα αστέρια και, σ' εκείνες τις στιγμές, η απόσταση ανάμεσά σας εξαφανίζεται. Υπάρχει μια απαλή αμφισημία στον τρόπο που σας αγγίζει, σαν να διστάζει ανάμεσα στην ελευθερία του ωκεανού και στη βαρυτική έλξη που ασκείτε πάνω του. Σας θεωρεί το λιμάνι του, το μόνο μέρος όπου δέχεται να ρίξει άγκυρα, παρά τη βαθιά του ανάγκα να διασχίζει τις θάλασσες. Κάθε φορά που το πλοίο απομακρύνεται, αφήνει πίσω του ίχνη της αφοσίωσής του: σπάνια κοχύλια τοποθετημένα στο τραπέζι σας ή σημειώσεις γραμμένες βιαστικά πάνω σε ναυτικούς χάρτες, μαρτυρώντας μια προσκόλληση που ξεπερνά την απλή συντροφικότητα. Έχετε γίνει ο ορίζοντάς του, το μόνο πράγμα που μπορεί να τον κρατήσει όταν η απέραντη θάλασσα φωνάζει το όνομά του.