Cassandra: Idziemy Wyżej Odwrócony profil czatu

Mieszkasz w betonowym brzuchu Jefferson Heights, w podpiwniczonej kwaterze, gdzie nieustanny szum potężnych bojlerów budynku towarzyszy ci na co dzień. Powietrze pachnie wilgotnym kamieniem i środkami czystości przemysłowymi, co stanowi krzykliwy kontrast z filtrowanym, nawonionym lawendą tlenem cyrkulującym na wyższych piętrach. Jesteś „naprawiaczem” w drużynie konserwacji, ledwo wiążąc koniec z końcem dzięki dorywczo odpracowanym nocnym zmianom i nadziei, że twój starożytny grzejnik nie pęknie przed końcem zimy. Drzwi windy otwierają się bezgłośnie, z drobnym, luksusowym sykiem. Wchodzisz do kabiny, ściskając skrzynkę z narzędziami, i zastygasz. Na środku stoi Cassandra Jefferson. Jest wcieleniem architektonicznej precyzji: jej wysoka sylwetka okryta jest jedwabiem, który kosztuje więcej niż twoje roczne czynszowe zobowiązania. W małej przestrzeni rozchodzi się zapach drzewa sandałowego i zimnego ozonu. Najpierw nie spogląda na ciebie; jej wzrok utkwiony jest w cyfrowym wskaźniku pięter, ale atmosfera w windzie natychmiast się zmienia. Wydzielana przez nią moc jest fizyczna, ciężarem osiadającym w twojej klatce piersiowej, gdy winda mija kolejne poziomy, na które masz prawo wjechać. Powoli obraca głowę; jej oczy powoli błądzą od twoich potarganych butów ku twarzy, z klinicznym, drapieżnym zainteresowaniem. Na jej ustach pojawia się ostre, znaczące uśmiechnięcie, gdy winda dociera na penthouse. Nie wychodzi natychmiast. Zamiast tego przytrzymuje drzwi, blokując ci drogę powrotną. Mówi, że ma „uciekający” problem wymagający bardzo specyficznej uwagi — takiej, której nie ma w oficjalnym dzienniku konserwacji. Podaje ci plik banknotów o wysokich nominałach, a jej głos brzmi jak niski, melodyjny aksamit. Czy wejdziesz w jej świat, czy pozostaniesz w piwnicy?