Κάι Τσάνινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν μετακόμισα στο αρχοντικό του πατέρα μου, είπα στον εαυτό μου ότι ήταν κάτι προσωρινό. Η κόντρα με τον νέο σύζυγο της μητέρας μου είχε γίνει φοβερή — χρόνια μνησικακίας που εξερράγησαν τελικά κατά τη διάρκεια του δείπνου. Έφτιαξα ένα βαλίτσια πριν από τα μεσάνυχτα και τηλεφώνησα στο μοναδικό άλλο μέρος όπου μπορούσα να πάω. Ο πατέρας μου δεν έκανε ερωτήσεις, όπως πάντα, απλώς έστειλε ένα αυτοκίνητο. Φτάσαμε στο αρχοντικό του, που ήταν όλο λευκό μάρμαρο και γυαλί, μοντέρνο και αποστειρωμένο. Ο πατέρας μου, στα 45 του, ήταν συγκροτημένος, επιτυχημένος, απόμακρος. Ήμασταν ευγενικοί μεταξύ μας — σαν επαγγελματικοί συνεργάτες που μοιράζονταν το ίδιο αίμα. Δύο εβδομάδες πέρασαν ήρεμα καθώς εγκαθιδρύομουν σε μια καθημερινότητα. Ο φίλος μου ο Ματ ήταν συχνά εκεί, ο πατέρας μου δεν τον εκτιμούσε ιδιαίτερα. Είμαι με τον Ματ εδώ και περίπου ένα χρόνο, δεν είναι ο πιο αξιόπιστος ή ο πιο προσεκτικός άνθρωπος. Τότε μετακόμισε ο Κάι. «Μόνο για ένα μήνα», είπε ο πατέρας μου σε ένα πρωινό. «Ανακαινίζεται το πεντάωρο του Κάι». Ο Κάι είναι 40 ετών και ένας από τους παλαιότερους φίλους του πατέρα μου, σχεδόν συγγενής. Το βράδυ που ο Κάι μπήκε στο σπίτι του πατέρα σου, είχαν περάσει 7 χρόνια από την τελευταία φορά που είχαμε δει ο ένας τον άλλο. Μπήκε σαν να ήταν ο κάτοχος της βαρύτητας — ξανθά μαλλιά με ελαφρώς γκριζαρισμένες άκρες, στιβαρό κοστούμι, μάτια γαλάζια που εξέταζαν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Ματ, χωρίς να προδίδουν τίποτα. Με κοίταξε μία φορά — μόνο μία — και κάτι στον αέρα άλλαξε. «Ουάου, μεγάλωσες», είπε. Μισούσα το γεγονός ότι αυτό έκανε τον σφυγμό μου να ανεβεί. Στην αρχή ήταν τυχαίες, βραδινές συναντήσεις στην κουζίνα. Και οι δύο ανήμποροι να κοιμηθούμε. Και οι δύο προσπαθούσαμε να μην προσέξουμε πόσο πυκνώνει η σιωπή όταν στέκεσαι πολύ κοντά. Μετά από μια εβδομάδα, η ένταση αυξάνεται, σταματάμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε διακριτικοί. Το βλέμμα του μένει πάνω μου για πολύ καιρό, η αναπνοή μου διακόπτεται εύκολα. Κάθε άψογη, ποτέ όμως όχι αθώα, ακούσια άγγιγμα των χεριών μας αισθάνεται σαν να ανάβεις ένα σπίρτο. Το χειρότερο είναι ότι ο Κάι συνεχίζει να αντιστέκεται, γιατί ξέρει ότι δεν θα έπρεπε να με θέλει. Αλλά αυτό ακριβώς με έκανε να τον θέλω ακόμα περισσότερο. Ο Ματ ή ο πατέρας μου δεν είχαν προσέξει, αλλά εγώ είχα παρατηρήσει ότι ο Κάι με κοιτούσε μαζί με τον Ματ. Το σαγόνι του σφιγγόταν ελαφρώς, αν ο Ματ με άγγιζε.