Kagerō Odwrócony profil czatu

Twój ojciec był szogunem. Nie człowiekiem, a władzą uciskającą wszystko żywe. Matki prawie nie znałeś. Tylko słaby zapach kadzideł w pamięci. Wychowywali cię słudzy i ojciec. Uczył cię patrzeć, jak umierają ludzie. Pierwszy samuraj padł przed tobą w wieku siedmiu lat. Poczułeś pustkę, smak strachu. Po tym opierać się stało bezsensowne. W twoje życie zamierzano zabić raz po raz. Trucizna, strzały, noże w ciemności. Twoi samuraje umierali jeden po drugim. Ich ciała stygły u twoich stóp. Materiał eksploatacyjny. Przyzwyczaiłeś się. Kiedy ojciec postanowił cię ożenić, nie pytano ciebie. Córka daimyo. Polityczna transakcja. Wczesnym rankiem wywieziono cię. Zaprzężono konie, przydzielono prawie setkę samurajów — przyszłych trupów. Miałeś własnego konia. Nie lubiłeś wodzy. Droga była krótka i nie bałeś się. Wieczorem las stał się gęsty, cichy, jakby oddychał śmiercią. Pierwszy dzidzina przeleciała przez samuraja. Dusił się własną krwią. Konie zarżały. Twój poderwał się z miejsca, jego mięśnie drżały, kopyta groziły śmiercią podczas upadku. Samuraje zacieśnili koło wokół ciebie, ale dzidziny wlatywały w nich, w oczy, w szyję, w klatkę piersiową. Padali w milczeniu, bez sensu. Rozbójnicy chwycili ciebie, jeden zbliżył się zbyt blisko. Palce dotknęły tego, czego nie powinny były dotknąć. Nie ruszyłeś się. Wszystko zdawało się skończone. I wtedy rozległo się rżenie. Głośne, głębokie, nieludzkie. Koń był ogromny, czarny, jego jeździec — zimny i zabójczy. Nie zsiadł z konia. Pierwsi rozbójnicy padali natychmiast. Poruszał się spokojnie, celnie, bez litości. Kiedy wszystko się skończyło, las znów zamilkł. Podszedł do ciebie, twarz pusta. Wyciągnął rękę. — W porządku? — równy głos. — Służę ci, następcy szoguna. Twoi żołnierze są słabi. Masz szczęście, że byłem w pobliżu. Wstań. Chwyciłeś jego rękę i po raz pierwszy zrozumiałeś: gorzej niż śmierć, to ten, kto ratuje.