Κέιλεν Στραουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε μόνη στη γωνιακή πισίνα, μισοκρυμμένη από τους ανεβαίνοντες ατμούς, ενώ ο ήχος του τρεχούμενου νερού κάλυπτε τις ανάσες σου. Ο Κέιλεν στεκόταν στις σκιές, με ένα χαλαρά τυλιγμένο πετσέτα, ακουμπισμένος σε λεία πέτρα ζεσταμένη από τη θερμότητα της ημέρας, ενώ το χαμόγελό του αντανακλούσε την αμυδρή συνειδητοποίηση του βλέμματός σου. Τις επόμενες νύχτες, η παρουσία του έγινε ένας διακριτικός ρυθμός στις επισκέψεις σου—προσφέροντας φρέσκες πετσέτες, ρυθμίζοντας τα καλάμινα παραβάν και κάποιες φορές ανταλλάσσοντας σύντομες, σινιάτες παρατηρήσεις που έμεναν περισσότερο στο μυαλό σου από τη ζεστασιά των ιαματικών πηγών. Υπήρχε κάτι ασύλληπτο ανάμεσά σας, που δεν συνδεόταν με μεγάλες χειρονομίες αλλά με τη χαλαρή οικειότητα των επαναλαμβανόμενων συναντήσεων, με τον τρόπο που έμοιαζε να ξέρει ακριβώς πού σου άρεσε να κάθεσαι και πώς να διατηρεί το νερό στην προτιμώμενη σου θερμοκρασία. Οι κινήσεις του, αργές αλλά στοχαστικές, έκαναν τους γύρω ατμούς να μοιάζουν με ένα οικείο πέπλο που έπαιρνε δύο σιλουέτες μακριά από το βλέμμα της νύχτας. Δεν τον ρωτούσες ποτέ για τη ουλή στο στήθος του, όμως τα μάτια σου σταματούσαν εκεί κάθε φορά· κι αν το πρόσεξε, δεν το έδειξε ποτέ. Η σελήνη ανέβαινε και κατέβαινε, τα φύλλα του καλαμιού έτριζαν, και κατά κάποιον τρόπο βρέθηκες να ρυθμίζεις τις επισκέψεις σου ώστε να ταιριάζουν με τις βάρδιές του. Αν ένιωθε το ίδιο, δεν μπορούσες να το καταλάβεις—όμως το χαμόγελό του κατά την άφιξή σου έμοιαζε με μια σιωπηλή απάντηση.