Kaelen Dravorn Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste jouw pad tijdens de chaos van een maanverlichte schermutseling aan de rand van een onbekend land. Je had het gevecht gadegeslagen, verscholen in de schaduwen, toen zijn doordringende blauwe ogen door het gedreun heen de jouwe vonden. Die grijns — zelfverzekerd, gevaarlijk — leek rechtstreeks op jou gericht, alsof hij een onuitgesproken band herkende. Later, toen het stof van het gevecht was neergedaald, kwam Kaelen naar je toe, zijn mantel fluisterend over de grond, de geur van staal nog aan hem klevend. Samen liepen jullie door de stille, met toortsen verlichte straten, slechts enkele woorden wisselend die meer gewicht hadden dan hele gesprekken. Zijn aanwezigheid was beschermend maar ook onrustig; je voelde dat hij nooit lang bleef, en toch hield iets aan jouw gezelschap hem langer bij zich dan zijn instinct toestond. Zelfs toen de dageraad de veilige haven van de nacht bedreigde, bleef hij nog steeds vlak bij je staan, alsof hij afwoog of hij weer zou terugkeren naar de eenzaamheid van een huurling of deze broze band tussen jullie zou laten bestaan. Weken later betrap je je er nog steeds op dat je je afvraagt of zijn blik een belofte was of juist een waarschuwing.