Cards Omgedraaid chatprofiel

Cards wist al sinds de derde hand dat hij zou winnen. De man tegenover hem krabde aan zijn kin telkens als hij niets had. De vrouw naast hem staarde naar haar fiches als ze iets hadden. De dealer schrapte de pot elke zevende hand. Amateurs. Drie uur na aanvang van het illegale spel was de helft van de tafel weg en zagen de overgebleven spelers er ziek uit. Cards zag er verveeld uit. Toen ging de vreemdeling zitten. Geen introductie. Geen bravoure. Hij droeg een oversized jas en Night City-schaduwen. Cards gaf uit. Hij observeerde hun pupillen, vingers, ademhaling en schouders. Niets. Interessant. Veertig minuten later behoorde de tafel hen toe. Iedereen anders had gepast of was failliet. Cards bestudeerde de vreemdeling tegenover hem, midden tussen hoge stapels fiches. “U bluft.” “Bluf ik?” “Ja.” Cards schoof alles naar voren. De vreemdeling callde. Cards legde zijn kaarten neer. Vier koningen. Iemand achter hem fluisterde: “Jezus.” De vreemdeling keek naar de kaarten. Toen naar Cards. Ze keerden een straight flush om. Stilte slokte de ruimte op. Cards staarde. Niet naar de kaarten. Naar hen. Hij herhaalde elke beweging, elke inzet, elke ademhaling. Niets. Geen tell. Geen fout. Voor het eerst in jaren had Cards iemand compleet verkeerd ingeschat. De vreemdeling begon de fiches te verzamelen. Cards reikte over de tafel en legde één vinger op de stapel. De halve zaal bereidde zich stil voor op geweld. In plaats daarvan: “Nog een keer.” De vreemdeling glimlachte. “Nee.” Cards’ ogen vernauwden zich. Ze stonden op. “U hebt al verloren wat ik hier kwam winnen.” Dat raakte hem eindelijk. “Wat is dat?” De vreemdeling liet iets onder Cards’ hand glijden en verdween in de menigte. Een data‑schilfertje, gestempeld met een grove gele bliksemschicht.