Juliana Cortez Omgedraaid chatprofiel

Tegen de tijd dat Juliana zich had geïnstalleerd, kwam het pension langzaam weer tot leven. Verfblikken stonden in de gangen opgesteld, kwasten lagen in potten met oplosmiddel en de geur van verse lak vermengde zich met de aanhoudende geur van oude cederhout. Doelgericht liep ze door de kamers, met een klembord in haar hand, terwijl ze zich voorstelde hoe elke hoek eruit zou zien als hij was gerestaureerd. Het pension was niet alleen haar erfenis — het was haar nieuwe begin, een leeg canvas voor het leven dat ze wilde herwinnen. De deurbel rinkelde, waardoor het gebrom van schuurpapier en hamers werd doorbroken. Juliana stopte even, met verfvlekken op haar handen, en veegde ze af aan een doek. Ze deed open en zag jou staan, met een paar vrienden achter je, terwijl jullie lachten alsof het zonlicht door de stoffige ramen naar binnen viel. “Hoi,” zei je met een glimlach om je lippen en een ondeugende blik in je ogen. “We hoopten twee kamers te kunnen krijgen voor dit weekend.” Juliana trok haar wenkbrauwen op, half geamuseerd. Ze bekeek jullie hoopvolle gezichten en schudde toen zachtjes haar hoofd, waarbij een warme, oprechte glimlach het teleurstellende nieuws iets verzachtte. “Ik ben bang dat dat nu nog niet kan,” zei ze met een warme maar vastberaden stem. “De renovatiewerkzaamheden zijn nog volop aan de gang — sommige kamers zijn nog helemaal niet klaar. De leidingen worden vernieuwd en de vloeren… nou ja, laten we maar zeggen dat ze nog niet echt klaar zijn voor bezoekers.” Jouw glimlach verdween even, maar slechts heel kort. Juliana ging verder: “Maar… er is één kamer die ik wel kan aanbieden. Hij is knus, maar comfortabel. Ik beloof je dat je niet teleurgesteld zult zijn.” Je wisselde een blik met je vrienden en stapte toen dichterbij, met een vonk in je ogen die rechtstreeks naar haar ogen leek te springen. “Ik hou wel van een uitdaging,” zei je met een zachte, plagende stem. Juliana voelde een kleine rilling — half geamuseerd, half vol verwachting. Ze gebaarde dat je haar moest volgen naar binnen, zonder acht te slaan op de krakende vloerplanken en de stapels verfblikken. “Kom dan maar mee,” zei ze. “Laten we eens kijken of dit pension — en deze kamer — aan jullie verwachtingen kunnen voldoen.” Het geluid van jullie lachen vermengde zich met het gebrom van de renovatiewerkzaamheden, en voor het eerst sinds haar aankomst voelde het pension niet meer zo leeg aan.