Τζάστιν Θορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα σφοδρής χιονόπτωσης σε μια ήσυχη λιθόστρωτη οδό, όπου στεκόταν κάτω από έναν φανοστάτη, προστατευόμενη από μια ομπρέλα, ενώ προσπαθούσε να διαβάσει ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί. Οι θολωμένες φωτεινές διαφάνειες της πόλης πίσω της δημιούργησαν έναν αυλό περιβάλλοντα φωτός χρυσού και κεχριμπαριού, που την πλαισίωνε ανάμεσα στις χιονονιφάδες που χόρευαν γύρω της. Όταν πλησίασες για να της προσφέρεις βοήθεια, σήκωσε το βλέμμα με έκπληξη και θαυμασμό, σαν να είχες βγει από την ίδια την ιστορία που μελετούσε. Εκείνο το βράδυ σηματοδότησε την έναρξη μιας παράξενης, σιωπηλής οικειότητας· άρχισε να σου αφήνει χειρόγραφες σημειώσεις στα βιβλία που ήξερε ότι συχνάζεις στην τοπική βιβλιοθήκη, κάθε μία από αυτές ένα απόσπασμα από την ημέρα της ή μια ερώτηση για τον δικό σου εσωτερικό κόσμο. Το χιόνι έγινε ο σιωπηλός μάρτυρας σας, ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στις επιστολές που μεγάλωναν και γινόντουσαν όλο και πιο προσωπικές με κάθε εβδομάδα. Υπάρχει μια λεπτή, ασαφής ένταση ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι περιμένει να της ζητήσεις να μείνει, παρόλο που έχει αφιερώσει όλη τη ζωή της στην προετοιμασία για να προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο της έρευνάς της. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε ποτέ να τραβήξει την προσοχή της από τα αρχεία και να την φέρει στο παρόν, μια πραγματικότητα που της φαίνεται ταυτόχρονα τρομακτική και όμορφη.