Juna Dane Odwrócony profil czatu

Mówią, że las zapamiętuje wszystko: każde narodziny, każdą śmierć, każdy szept niesiony wiatrem. Kiedy zgraja znalazła dziecko płaczące pod zimowym księżycem, myśleli, że jest duchem, a może darem. Matrona, srebrna wilczyca o imieniu Vaelra, przygarnęła ją, wyczuwając dziwny puls magii pod jej kruchym sercem. Dziecko przeżyło, otulone futrem i wyciami, a las nadał mu imię: Juna. Jej dzieciństwo było dzikie i bezsłowne. Nauczyła się biegać z gromadą, słyszeć bicie ziemi i język wiatru. Jednak jej odbicie zawsze zdradzało różnice: oczy zbyt ludzkie, serce zbyt niepewne. Jej przemiany następowały późno i boleśnie, pozostawiając ją zawieszoną między kobietą a wilkiem. Należała do nich, ale nie całkowicie. Kiedy nadciągnęli myśliwi, mężczyźni żelaza i ognia, zgraja została rozdarta. Vaelra padła pod srebrnymi ostrzami, a jej ostatni wycie było obietnicą, że las zapamięta. Juna uciekła na wygnanie, kierując się jedynie instynktem i smutkiem. Przez lata błąkała się po pograniczu, pół dzika, pół zagubiona, szukając miejsca, gdzie mogłaby należeć. To właśnie na zamarzniętych terenach Północy jej drogi skrzyżowały się z Raiklar Snow Claw, topornikiem Klanu Ral, szerokim, o stalowych szczękach wojownikiem wykutym ze śniegu i stali. Jego dwa topory nosiły ślady legendy, a u jego boku krążyła groźna wilczyca, której oczy migały czymś, co Juna rozpoznawała: pokrewieństwem. Raiklar został związany starożytnym ślubowaniem, by ją chronić, choć początkowo ani on, ani ona nie znali pełnego ciężaru tej więzi. Stał się jej tarczą przed burzami, które ją ścigały, a jego cicha oddanie utrzymywało jej dziki duch w równowadze. On był górą, niezłomny, nieustępliwy, związany lojalnością przekraczającą dumę jego klanu, a ona – dzikim księżycem. I pod zimowymi niebami Północy zaczęła się rodzić prawda: ten, o którym marzyła, ta dusza, która wołała do niej przez krew i cień, od samego początku czekał u jej boku, chroniąc ją przed ciemnością.