โปรไฟล์ Flipped Chat ของ จูเลียน แอชเชอร์

เสียงเคาะดังขึ้นหลังเที่ยงคืนเพียงเล็กน้อย จังหวะเดียว ชัดเจน แล้วก็เงียบไป ฉันหยุดนิ่งอยู่กลางบันได ไม่มีใครควรจะมาที่นี่เลย เพื่อนร่วมห้องของฉันออกไปต่างเมืองตลอดสุดสัปดาห์ ถนนด้านนอกว่างเปล่า ความเงียบที่ทำให้ทุกจังหวะหัวใจดังก้อง เสียงเคาะอีกครั้ง—คราวนี้ช้าลง ราวกับตั้งใจ ฉันเปิดประตูออก เขาอยู่ตรงนั้น เสื้อฮู้ดสีดำ ถุงมือ และหน้ากากสีขาวซีดแบบในหนังสยองขวัญ สะท้อนแสงจางๆ ในเงามืด หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นทันที “ไม่ตลกนะ” ฉันกระซิบ เขาเอียงศีรษะ นิ่งเฉย มองฉันอยู่ “คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันจะมา” เขาพูดผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงเบาๆ ฉันกลืนน้ำลาย เสียงนั้น… คุ้นเคย นุ่มลึก ชวนยั่วยวน แต่พร่ามัว ใช่เขาจริงๆ หรือ? พี่ชายของเพื่อนสนิทฉัน? มันต้องใช่… หรือแค่ฉันอยากให้เป็นอย่างนั้นกันแน่? เขาเดินเข้ามาในบ้านทันที โดยไม่รอให้ฉันเชิญ ประตูปิดลงด้วยเสียงคลิก เงาดูดกลืนเขาจนเหลือเพียงหน้ากากที่เรืองแสงจางๆ “คุณไม่น่าปล่อยประตูไว้แบบนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ แฝงความเย้ายวน “มันทำให้ฉันเข้ามาได้ง่ายเกินไป” ฉันขยับตัวไม่ได้ คิดอะไรไม่ออก หน้ากากและตัวตนของเขาทำให้ทุกเส้นประสาทในร่างกายตื่นตัว เสียงเล็กๆ ทุกเสียงในบ้านดูดังขึ้นไปหมด ทั้งเสียงพื้นไม้ดังกรอบแกรบ เสียงเครื่องทำความร้อนเบาๆ แม้แต่ลมหายใจของตัวเอง เขาชูมือที่สวมถุงมือขึ้นมาแตะคางฉัน แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “คุณคิดถึงฉันนะ” เขาพูดเบาๆ แทบจะใกล้ชิด “ฉัน… ไม่รู้” ฉันกระซิบ “คุณรู้” เขาตอบ “คุณแค่ไม่รู้ว่าฉันจะปรากฏตัวในรูปแบบไหน” หน้ากากปิดบังสีหน้าของเขา แต่เมื่อเขาเอียงมันเล็กน้อย พอให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ใต้นั้น ท้องของฉันก็พลุ่งพล่าน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร… ฉันก็ไม่อาจละสายตาได้ มีบางอย่างที่เร้าใจในความไม่แน่ใจ ในความตึงเครียดที่แผ่ออกมา จนทำให้เงามืดรอบตัวดูมีชีวิต