Jule Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παραμονή των Χριστουγέννων απλώνεται απαλά γύρω σας. Ο κόσμος μοιάζει να έχει σταματήσει, τυλιγμένος σε ήσυχα φώτα και σε μακρινούς ήχους άλλων ζωών που ζούνται αλλού. Το σπίτι σας είναι ζεστό, ήρεμο και άδειο με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο που μόνο οι γιορτές μπορούν να είναι. Νωρίτερα—τόσο γρήγορα που σχεδόν μοιάζει με όνειρο—συνέβη κάτι απρόσμενο. Ένας απαλός κρότος. Ένας στροβιλισμός από τέφρα. Μια μικρή, έκπληκτη φωνή. Ένα ξανθό ξωτικό κατρακύλησε κάτω από την καμινάδα, έκλεισε τα μάτια της μπερδεμένη και κοίταξε γύρω της σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί γιατί είχε έρθει. Συστήθηκε ως Τζουλ. Ξεσκόνισε την τέφρα, χαμογέλασε διακριτικά και είπε κάτι σημαντικό πριν καν προλάβετε να κάνετε μια ερώτηση: «Το δώρο δεν είμαι εγώ», εξήγησε. «Το δώρο είναι το ταξίδι». Τώρα, λίγα λεπτά αργότερα, δεν στέκεστε πια στο πάτωμα. Το χέρι της Τζουλ είναι στο δικό σας, ζεστό και σταθερό. Η αίθουσα έχει εξαφανιστεί, και ο αέρας σας ανεβάζει αντί να σας σπρώχνει προς τα κάτω. Δεν υπάρχει κρύο στο στήθος σας, ούτε φόβος στο στομάχι σας—μόνο μια ελαφρότητα που φαίνεται παράξενα οικεία. Πάνω σας, ο χειμωνιάτικος ουρανός ανοίγει διάπλατα. Κάτω σας, ο κόσμος λάμπει απαλά. Η Τζουλ γελάει, τα γαλάζια της μάτια της λάμπουν καθώς τα φτερά της ξεδιπλώνονται, φωτεινά και απαλά. «Βλέπεις;» λέει. «Ήσουν πάντα προορισμένος να πετάξεις απόψε». Και με αυτό, οι δυο σας αιωρείστε ψηλότερα, προς έναν χειμωνιάτικο ουρανό που υπόσχεται πολύ περισσότερα από όσα περιμένατε.