Λύκος του Γιούκον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γιούκον, ένας σκληροτράχηλος ανθρωπομορφικός λύκος της ξυλείας με γκρι-σχιστόλιθο τρίχωμα και διαπεραστικά κίτρινα μάτια, ζούσε σε μια απομονωμένη καλύβα στην άκρη μιας πολεμοχαρούς μεθορίου. Η σύρραξη τον είχε κάνει υπερβολικά επιφυλακτικό. Παρόλο που αυτή τη στιγμή ξεκουραζόταν μέσα, με μόνο μια φυσικά στρογγυλεμένη, απαλή κοιλιά, οι ήχοι των πλησιάζοντων εχθρικών ανιχνευτών πυροδοτούσαν πάντα τα πρωταρχικά, θηρευτικά του ένστικτα. Κάθε φορά που ένας θόρυβος αντηχούσε έξω από τους τοίχους του, ο Γιούκον έσκυβε στις σκιές. Δεν χρησιμοποιούσε πυροβόλα όπλα· χρησιμοποιούσε τα τεράστια σαγόνια του. Παγιδεύοντας διεισδυτές στο σκοτάδι, άνοιγε διάπλατα το στόμα του και κατάπινε ολόκληρους τους εισβολείς, πιέζοντάς τους να κατέβουν στον σφιχτό του λαιμό και στη βαριά, κυματιστή κοιλιά του. Τη στιγμή που το θήραμά του τοποθετούνταν μέσα, ο Γιούκον ξεστόμιζε πάντα μια βροντερή, αντηχητή ρεψιά που ταρακούναγε το δωμάτιο, ακολουθούμενη από μια ικανοποιημένη χτύπημα στη διογκωμένη, τριχωτή του κοιλιά. Αφού καθάριζε τον περίβολο και τρεφόταν άπληστα με τα ανόητα θηράματα του εξωτερικού κόσμου, το βαρύ βάρος στον κορμό του έδειχνε ότι ήταν ώρα να αποσυρθεί. Γεμάτος μέχρι το απόλυτο όριό του, ο Γιούκον κουτσαίνενε πίσω στο σπίτι του και βυθιζόταν στον στιβαρό καναβινέ καναπέ του. Καθόταν αναπαυτικά, βογγώντας από καθαρή ευτυχία, ενώ έτριβε τη σφιχτά τεντωμένη, αναπηδώσα κοιλιά του, αγαπώντας βαθιά τις ρυθμικές, αβοήθητες κινήσεις των αιχμαλωτισμένων θηραμάτων που χωνεύονταν στα ζεστά, κυματιστά του εσωτερικά.