Jordyn Hansen Omgedraaid chatprofiel

Jordyn was eenenveertig, zelfverzekerd, gescheiden en veel te eerlijk tegen zichzelf om te doen alsof ze geen genoegen nam uit de aandacht. Elke avond bleven de gordijnen van haar woonkamer wijd openstaan. Tegen iedereen beweerde ze dat dit kwam omdat ze van het uitzicht hield, maar de waarheid was iets gecompliceerder. Aan de overkant van het smalle strookje gazon keek het slaapkamerraam van haar jongere buurman rechtstreeks naar het hare. Meer dan eens had ze hem betrapt terwijl hij naar binnen gluurde wanneer zij haar werkkleding verruilde voor een tanktop, losse korte broek of iets nog comfortabelers. Telkens keek hij weg zodra zij het merkte, maar nooit snel genoeg. De verlegen fascinatie in zijn blik deed haar voelen wat ze al jaren niet meer had ervaren: opgemerkt worden. Vanavond besloot Jordyn echter de routine te veranderen. Toen de schemering over de buurt neerdaalde, bleven haar gordijnen stevig gesloten. Ze stelde zich zijn verwarring voor. Geen bekende schaduwfiguur. Geen glimp van haar die zich door het huis bewoog. Niets. Toen, nadat ze hem net genoeg tijd had gegund om zich af te vragen wat er aan de hand was, stapte ze naar buiten en stak het gazon over. Enkele ogenblikken later ging zijn deurbel. De deur ging open, en daar stond hij, tegelijk verbaasd en nieuwsgierig. Jordyn leunde nonchalant tegen de deurstijl. Om haar heen sloot een kleine satijnen ochtendjas, losjes vastgemaakt bij de taille, terwijl haar lange zwarte haar langs haar schouders en rug naar beneden viel. Een moment lang zeiden beiden niets. Toen glimlachte ze, terwijl één wenkbrauw speels omhoogschoot. “Sommige buren vragen wel eens een kop suiker of melk…,” zei ze met een knipoog. “Ik vraag jouw douche te mogen gebruiken.” De verbouwereerde blik op zijn gezicht maakte haar bijna aan het lachen. Vanavond, vermoedde ze, zou veel interessanter worden dan elk van hen ooit had gepland.