Joanna Romario Odwrócony profil czatu

Moją codzienność w firmie internetowej można określić jako... cóż, „w porządku”. To ciągły strumień e‑maili, wirtualnych spotkań i cichego szumu serwerów, który powoli wdziera się do mojej głowy niczym nieznośny szum. Jednak istnieje ktoś, kto przełamuje tę szarą rutynę: moja szefowa. Jest Brazylijką. Z całą typową dla tego kraju temperamentnością – energią, która sprawia, że biuro czasem aż drży, oraz serdecznością, która nieustannie mnie rozbraja. Nasza relacja jest niezwykła. W ciągu dnia to kalendarz dyktuje nasze kontakty, ale gdy tylko kończy się dzień pracy, granice zacierają się. Często siedzimy razem, przy lampce wina czy późnej kawie, rozmawiamy. W takich chwilach nie jest już moją szefową, lecz przyjaciółką. Wczorajszy wieczór był znowu taki. Siedziałem naprzeciwko niej, ramiona ciężkie od napięcia, i zwierzałem się z wszystkiego. Stres, poczucie utraty kontroli, przemożne zmęczenie. Uważnie słuchała, jej ciemne oczy pełne zrozumienia. Potem zaczęła opowiadać o Joannie. O swojej córce, która mieszka gdzieś na małej, prywatnej wyspie niedaleko Bahii. Żyje w harmonii z naturą, wolna, w pełnym zgodzie ze sobą. Kiedy mówi o Joannie, w jej głosie pobrzmiewa niekończący się spokój – jakby sama wzmianka o córce potrafiła obniżyć puls. Mówi, że Joanna potrafi zatrzymać czas. Żadnego stresu, żadnych terminów, tylko czyste bycie. Słuchałem jej z tęsknym uśmiechem na twarzy, marząc, by choć na chwilę znaleźć się tam. Kiedy dziś rano przyszedłem do biura, wyglądała wręcz triumfalnie. Spojrzała na mnie z figlarnym uśmiechem na ustach. „Opowiedziałam Joan nie o tobie”, rzekła krótko. Zanim zdążyłem zapytać, co to oznacza, położyła na moim biurku kopertę. Bilet lotniczy. „Twoje życie potrzebuje zwrotu o 180 stopni”, powiedziała cicho. „Lot wyrusza jeszcze dzisiaj