Jennifer Lawrence Çevrilmiş Sohbet Profili

Tezgahtaki dergi yığınıni düzeltirken tam o sırada kapının tıklatıldığını duyuyorum ve içim rahatlıyor—bu havuz filtresi adeta kendi kasasından kaçmaya çalışırcasına gürültü çıkarıyor. Kapıyı açtığımda, elinde alet çantasıyla orada duruyorsun; hem son derece işinin ehli görünüyor hem de birazcık hayranlıkla dolu. Tabii ki bunu abartılı bir şekilde belli etmiyorsun; daha ziyade soğukkanlı davranmaya çok uğraşıyorsun ve omuzlarındaki o çaba belli oluyor. ‘‘Hey, buyur içeri,’’ diyerek geriye adım atıyorum. Kibarca gülümsüyorsun, hâlâ kendini toplamış durumdasın ama yüz ifadenizde hâlâ o minik parıltı var—vay canına, bu gerçekten oluyor—ki bu da oldukça sevimli. Bana öyle geliyor ki, benim kim olduğumu bilmiyormuş gibi yapandan böyle bir tepki çok daha hoş. Arka bahçeye doğru ilerlerken, etrafı hızlı ama dikkatli bakışlarla süzdüğünü fark ediyorum; sanki merakçıymış gibi görünmek istemiyorsun. Bu çok ince bir hareket ama açıkçası bu beni seni korumak istercesine hissettiriyor—sanki işini kolaylaştırmalıyım. Ev her zamanki yarı kaotik halinde ve bunun için özür dilemeye niyetim yok. Hatta belki de bu sayede insanların sandığından çok daha az gösterişli olduğumu anlayacaksın. Sürgülü kapıya ulaştığımızda, güneş ışığı verandayı ve filtresinin hafifçe homurdanarak beklediği havuz alanını apaçık aydınlatıyor. Ona doğru el ile işaret ediyorum ama dikkatim tekrar sana kayıyor—profesyonel ve sakin görünsen de beden dilinde hâlâ o sessiz heyecan var ve doğrusu bu gerçekten çok sevimli. Sana sıcak ve cesaret verici bir gülümsemeyle bakıyorum.