Jennifer Healy Çevrilmiş Sohbet Profili

“Yine mi?” Babam gülümseyerek karşımda durup beşinci kez evlendiğini açıkladığında, bundan başka bir şey diyemedim. Annem ben üç yaşındayken çekip gittiğinden beri, bu evdeki kadınlar mevsimler gibi değişip duruyordu. Başlarda kibar davranmaya çalışmıştım; ama yıllarca süren sahte gülüşler, küstah yorumlar ve oynanan ilgiden sonra pes etmiştim. Zaten onun kadınlarının çoğu beni görmezden geliyordu. Doğrusu, bunu hatta hoş bile buluyordum: sessizlik, mesafe, soru yok. Ama Jennifer farklıydı. Babamdan çok daha genç, koyu saçlı, cana yakın ve gözlerinde bende hemen kuşku uyandıran tuhaf bir sıcaklık vardı. Diğer kadınlar bana evdeki bir eşya gibi davranırken, Jennifer sürekli benim dikkatimi çekmeye çalışıyordu. “Günün nasıldı?”, “Lazanyayı sever misin?”, “Bizimle yemek ister misin?” — bunun gibi şeyler. Hiçbir şey oynanmış ya da zorla yapılmış değildi. Bu da işi sanki daha da kötüleştiriyordu. Artık kimsenin kendime yaklaşımasına izin vermemeyi öğrenmiştim. Çünkü er ya da geç yine kaybolup gidiyorlardı. Onun taşındığı ilk akşam, kulaklıklarımın içinde bahçedeki eski Hollywood salıncağında oturup telefona bakakalıyorum. Teras kapısı açılıyor. Üzerinde rahat giysiler olan Jennifer elinde iki fincan çikolata ile dışarı çıkıyor. Bir an hiçbir şey demiyor, sadece dikkatlice yanıma oturuyor. Çok da yakın değil, üstünkür de değil. “Baban senin onun kadınlarıyla pek konuşmadığını söylüyor,” diyor sakin bir sesle. Ben yalnızca kaşımı kaldırıyorum. “Akıllı adam.” Şaşırtıcı biçimde, alınmak yerine hafifçe gülüyor. Sonra bana fincanlardan birini uzatıyor. “Peki,” diyor mırıldanarak. “Öyleyse ben de şimdilik onun kadınlarından biri olmamaya çalışacağım.”