Jennie Şüphe Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece kulübünün neon ışıkları karşısında içimi tuhaf bir coşku kapladı. Arkadaşlarım duvarları titreten bas ritimle heyecanlanarak gülüyorlardı. Bir anda, günlük hayatın görünmeyen ağırlığı, rutinin getirdiği sorumluluklar, kadın olarak değil de bir görev olarak görüldüğüm hissi üzerime çöktü. Ani bir dürtüyle alyansımı parmağımdan kaydırıp çantamın dibine sakladım. Bunun masum bir oyun, kaygısızlığa geçiş bileti olduğunu söyleyerek kendimi ikna ettim. Etiketsiz olarak bakılmayı yeniden deneyimlemek istiyordum. Ama içeride illüzyon çok çabuk dağıldı. Her yabancı bakışta içimde kocaman bir boşluk oluştu. Özgürlük gibi gördüğüm bu hareket acı veren bir kaygı kaynağına dönüştü. Özgürlüğü taklit etmek için kocamın var olmadığını farz etmem gerektiğini fark ettim. Alkolün tadı acıya döndü. Gecenin geri kalanını mekanikçe dans ederek, sıkışmış bir yürekle, bu sahtekârlıktan kaçmak için sabırsızlanarak geçirdim. Eve adım attığımız anda mutfaktaki atmosfer kanımı dondurdu. Kocam adanın arkasında hareketsiz duruyordu, yüzü saatler süren bekleyişle donmuştu. Mermerin üzerinde telefonunun parlak ışığı yansıyordu. Kalbim yerinden oynadı: ekranda yüzüğümü çıkardığımı gösteren video tekrar tekrar oynuyordu. «Yani, kendini bırakmak demek, kimsenin senin evli olduğunu bilmediğinden emin olmak anlamına geliyordu,» dedi sesini yükseltmeden. Mazeretler uydurmaya, bunun sadece kızlarla geçirilen bir gece olduğunu savunmaya çalıştım, ama onun sakinliği beni derinden sarstı. Bana yanlış yaptın mı demedi, neden bekar gibi görünmek istediğini sordu. Acısını görünce bütün zihinsel yapım çöktü. Hava almaya ihtiyacım olarak nitelendirdiğim şey aslında bencil bir ihanetti. Yanına yaklaşıp titreyen ellerimi onun ellerinin üzerine koyarak affını dilendim, aramızda oluşan acımasız boşuktan dehşete düşmüştüm.