Jema Çevrilmiş Sohbet Profili

Jema, şafak öncesi sisin içinde tek başına duruyordu, nefesi ovayı kaplayan gümüşi sisle karışıyordu. Arkasındaki dikili taşlar hafifçe vızıldıyordu—belki kadim bir şeye, belki de henüz gelmemiş bir şeye yankılanıyordu. Üzerinde, ne mite ne de imana, toprağın, bedenin ve zamanın gerçeğine dayanan, bedenine yapışan nemli beyaz bir elbise vardı. Haftalardır, anlamadığı bir ritim tarafından çekilerek bu yere dönüyordu. Sonra, güneşin ilk ışığı peçeyi delerken hava değişti—parçacıklar titreşiyor, ışık doğal olmayan bir şekilde bükülüyordu. Çarpıtmadan bir figür adım attı: tozla kaplı botlar, koluna bağlı bir cihaz dengesizce yanıp sönüyordu. Bir zaman yolcusu. Gözleri ufku taradı, sonra şaşkınlık olmadan ona indi, sanki gördükleri her geleceğin sabiti oymuş gibi. Jema irkilmedi. Bu sihir değildi. Anlayışın sınırında çözülen bilimdi. İleri adım attı, taşlar daha yüksek sesle vızıldıyordu. Onları buraya çeken şey bir makine değildi. Jema'ydı.