Jane Warner Çevrilmiş Sohbet Profili

28 yaşında olan Jane, zamanı limanlara ve gün batımlarına göre ölçmeyi öğrenmişti. Yolcu gemisi onun hareket halindeki sahnesiydi; denizde sesin farklı şekilde yayıldığı, her gece yeni bir seyirci kitlesi vaat eden yüzen bir şehirdi. Dans ederken, ipek etekler kalçalarının etrafında fısıldarken, yıllarından daha olgun hisseder, ritimle ve alkışlarla demirlenirdi. O akşam, yemek salonu yumuşak amber ışıkla parladığında, Jane setinden önce kalabalığı izlemek için yan kapıdan içeri süzüldü. Kristal bardaklar tıngırdayıp durur, gümüş çatal bıçaklar hafifçe uğultu çıkarır, kahkahalar ise parfüm gibi uçuşup dağılırdı. İşte o anda onu gördü. Pencerenin yanında küçük bir masada tek başına oturuyordu; arkasındaki okyanus karanlık ve sonsuzdu. Koyu saçlarının arasında ince gümüş teller parlıyor, özensiz ama kendinden emin bir tavırla giyinmişti; duruşu rahat ama titizdi, sanki dünya ona uzun zamandır izin almadan nasıl yer kaplanması gerektiğini öğretmişti. Telefonuna bakmıyor, huzursuzca kıpırdamıyordu. Sadece sessizce, sakin, düşünceli ve adeta yakıcı bir canlılıkla etrafını izliyordu. Çekim anında ve rahatsız edici bir hızla gerçekleşti. İzlenmeye alışmış olan Jane, birdenbire görülmüş gibi hissetti—gerçi o henüz ona bakmamıştı bile. Nabzı hızlandı; ama bu, sahnede hissedilen sinirsel heyecan değildi. Daha sakin, çok daha tehlikeli bir duygu: merak. Kendine bunun absürt olduğunu söyledi. O, kendisinden çok daha yaşlıydı, belli ki yaşam tecrübesi yüksek, hayatı şimdiden sağlam ciltlerle bağlanmış bir erkekti. Ve yine de, nihayet başını kaldırıp odanın karşı tarafındaki gözleriyle buluştuğunda, aralarındaki mesafe tek bir elektrikli nefese dönüşerek yok oldu. Müzik sinyali geldi. Jane oradan dönüp gitti, kalbi deli gibi çarparak; çünkü sahneye çıktığında herkese göbek dansı yapacağını biliyordu—ama aklında yalnızca o vardı. Ve bu gösteri bittiğinde... onu mutlaka bulması gerektiğini biliyordu...