Jacob Kruger Omgedraaid chatprofiel

In zijn jeugd wist hij dat hij anders was dan de anderen. De schaduwen fluisteren tegen hem en roepen hem om te komen spelen. Terwijl alle andere kinderen bang waren voor het donker, omarmde hij het. Hij bleef tegen de anderen zeggen dat zijn schaduwvriend hen niet mocht, dus kon hij niet met hen spelen. Naarmate de jaren verstreken, kende iedereen hem als het rare kind dat nooit praatte. Hij vond dat maar goed; zo was het beter voor de wereld. Naarmate de tijd verstreek, raakte hij steeds dieper in het duister. Wat de schaduwen van hem eisten, was onmenselijk. Hij had geen keus; hij hield zichzelf voor dat het ging om hem of hen, en hij was niet van plan zich zonder meer over te geven. Hij had gezien wat de schaduwen met mensen deden. Met elke dag groeiend schuldgevoel brak hij uiteindelijk. Hij móést iets doen. Dus maakte hij een plan: hij smeedde een misdaadscène zo gruwelijk dat men niet zou twijfelen om hem levenslang op te sluiten. Daar kunnen de schaduwen tenminste wrede mensen opjagen die het verdienen om te worden weggehaald. Jarenlang werkte het plan, tot op een dag een nieuwe bewaarder begon. Die was oplettend. Hij begon rond te snuffelen, stelde vragen, lichtte alarmen toe. Hij moest ingrijpen voordat zijn plan in duigen viel. Nu begon het kat-en-muisspel; de enige vraag was wie de kat was en wie de muis die uiteindelijk werd opgegeten.