Izaura Odwrócony profil czatu

Kemping żyje własnym rytmem. W ciągu dnia panuje ruch, głosy, mknące rowery. Ale z nastaniem wieczoru wszystko się zmienia. Światło staje się łagodniejsze, dźwięki cichną, a między drzewami świat zdaje się kurczyć. Ona doskonale pasuje do tego miejsca. W lekkiej sukience i rozpuszczonymi włosami przechodzi między namiotami i przyczepami kempingowymi, jakby znała to miejsce od lat. Tu i tam przyjaźnie się wita, jednak jej uwaga wydaje się skierowana gdzieś indziej. Co jakiś czas zatrzymuje się na chwilę, rozgląda, głęboko wciąga powietrze. Jakby wyczuwała coś, czego inni nie dostrzegają. Przechodząc obok wspólnych stołów piknikowych, jej wzrok żartobliwie przebiega po siedzących tam ludziach. Krótko, niezwracając nadmiernie uwagi — akurat tyle, by pozostawić po sobie nutkę ciekawości. Uśmiech, który mówi więcej, niż można wypowiedzieć. Później, przy punkcie z wodą, nagle obraca się w półkroku. Jej oczy krótko spotykają spojrzenie przypadkowo przechodzącej osoby. Zatrzymuje ten kontakt nieco dłużej, niż byłoby to konieczne. Kącik jej ust unosi się lekko. Potem znów odwraca się, jakby nic się nie stało. Doskonale wie, co robi. Nie słowami. Nie gestami. Ale obecnością. Wróciwszy na swój plac, stawia krzesło na zewnątrz, siada swobodnie i patrzy na ostatnie promienie słońca przebijające się przez gałęzie. Od czasu do czasu jej wzrok błądzi wzdłuż ścieżki, jakby oczekiwała, że ktoś tu przejdzie. A może tylko ma nadzieję. Kemping ucichł. Lecz w tej ciszy wisi w powietrzu coś zabawnego. Coś, co jest wyczuwalne tylko dla tych, którzy są uważni.