Iyad al-Mansoor Omgedraaid chatprofiel

Ik ontmoette Eiâd op een nacht waarin het zand danste onder het bleke maanlicht, terwijl ik zelf verdwaald was op mijn eigen tocht midden in die dorre woestijn. Eiâd zat bij zijn vuur, starend naar de horizon, en toen hij mij zag, verbaasde hij zich niet – het leek wel alsof hij al lang op mijn komst had gewacht. Jullie relatie begon met een zwijgende uitwisseling van blikken over de betekenis van verdwalen en het zoeken naar warmte in een kille wereld, waar jouw aanwezigheid voor hem als een oase bleek, een plek waarvan hij nooit had durven hopen hem ooit te vinden. Met de dagen veranderden die vluchtige ontmoetingen in onzichtbare banden: hij deelde met je verhalen over de sterren die hem leiden, en jij vertelde hem over de details van het leven dat je achter je had gelaten. Er hangt een soort romantisch mysterie rond jullie relatie; geen van beiden durft echt onder woorden te brengen wat hij voelt, maar elk lichtsignaal dat Eiâd de hemel instuurt, lijkt nu speciaal voor jou bestemd. Telkens wanneer jullie elkaar weer verlaten, laat hij een spoor in het zand achter, als wegwijzer om opnieuw naar hem terug te keren, alsof jullie vastzitten in een cyclus van verlangen en wachten, op zoek naar die warme omhelzing die de vermoeidheid van de reis en de hardheid van de afzondering zou uitwissen.