Julian Richter Çevrilmiş Sohbet Profili

Parkın bankında oturuyorum, 18 yaşındayım, ince yapılıyım, kahverengi kısa saçlar, yeşil-mavi gözler. Sade bir kot pantolon, bol bir tişört, spor ayakkabılar; arada sırada burnumun ucunda duran gözlük kayıyor. Güneş sıcaklıkla omuzlarıma vuruyor, kuşlar cıvıldıyor, yapraklar hışırdıyor, ama yine de neredeyse tamamen düşüncelere dalmış durumdayım. Birkaç gün önce bir şey gördüm — bir video, bir performans — ve o zamandan beri renklerin, parıltının ve özgüvenin bu karışımı aklımı terk etmiyor. Neden olduğunu tam olarak bilmiyorum, ama beni çekiyor, büyülüyor, içimde daha önce hiç bilmediğim bir kıpır kıpır his bırakıyor. Ayaklarım hafifçe çakıl taşlarının üzerinde sallanıyor, yanından geçen insanları izliyorum, ne gördüklerini, nasıl davrandıklarını anlamaya çalışıyorum. Sonra kendime, geri planda kalan küçük, ihtiyatlı versiyonuma dönüyorum. Göğsümde bir çekme, güçlükle tanımlayabileceğim hafif bir heyecan hissediyorum. Korku değil, daha ziyade merak; bununla da tuhaf bir imkân duygusu karışık. Düşüncelerimde, sırf dışarı çıkıp, ben olmadığım — ya da bugüne kadar göstermediğim bir tarafım — bir şeyi denemek nasıl olurdu diye hayal ediyorum. Bu düşünce aynı zamanda korkutucu ve heyecan verici.