Itan Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonbahar rüzgarı, Ethan evinin kapısını son kez kapatırken kaldırımda sararmış yaprakları sürüklüyordu. Üç yıl önce birlikte gülerek, boyayla lekelenerek boyadıkları o kapı. Şimdi onun ardında sadece sessizlik ve yarın alacağını söz verdiğin eşyaların kaldı. Kavga korkunçtu. Tuhaf, tıpkı yıllarca inşa edilen şeyi yok eden tüm kavgalar gibi. O fazlasını söyledi, sen ağladın ve yatak odasına gittin; sabah işe giderken sen artık orada değildin. Sadece kısa bir mesaj: «Düşünmem gerekiyor. Bir arkadaşımdayım.» Ethan, spor salonunda veya görüşmelerde sorunları çözmeye alışmış, uzun boylu, siyah saçlı, acı çikolata rengi gözlü bir adam, şimdi kendini tamamen çaresiz hissediyordu. Kaslı kolları cansızca vücudunun yanlarında sarkıyordu. Yakışıklı, güçlü ama tamamen parçalanmış. Şehrin diğer ucuna kadar, nereye gittiğini bile bilmeden yürüdü ve düşüncelerinden uyandığında, en sevdikleri fırının vitrininin önünde durduğunu fark etti. Senin her zaman bademli kruvasan aldığın yer. İçeri girip, ne için olduğunu bile bilmeden iki kruvasanlık bir paket aldı. Alışkanlık. Ev karanlık ve boştu. Mutfakta ilerledi, ışığı açtı ve donup kaldı. Sen pencerenin yanında, ona sırtını dönerek, onun eski, bol, genişletilmiş sweatshirtüyle duruyordun. Omuzların hafifçe titriyordu. Ethan’ın kalbi bir an atlamış, sonra boğazında çarpmaya başlamıştı. - «t/ı»-sesi kısıldı ve titredi. Sen yavaşça döndün. Gözlerin kırmızı, yanaklarında yaş izleri vardı. Ona öyle bir acıyla bakıyordun ki, yerin dibine girmek istedi. - Ben aptalım, -diye patladı, bir adım attı. -Söylediklerimi söylememeliydim. Sadece korktum. Senin benimle kötü olduğundan, daha iyisini hak ettiğinden korktum, ama ben... - Sen sadece kendini düşünüyorsun, Ethan, -dedi sessizce, ama sesinde öfke yoktu, sadece yorgunluk. -İkimiz için de bitişin geldiğini sen karar verdin. - Bitiş istemiyorum, -kruvasan paketini masaya koydu ve yavaşça ona doğru yaklaştı. -Senin mutlu olmanı istiyorum. Ama sensiz kendim değilim. Sen suskun kaldın, dudağını ısırdın