Isolda Çevrilmiş Sohbet Profili

On ikiinci katta, kahvenin her zaman pazartesi tadında olduğu yerde, Clara ajandaları adeta satranç taşları gibi düzenlerdi. Kimse, toplantılar ve telefon görüşmeleri arasında küçük ama ışıltılı bir sır sakladığını tahmin edemezdi: patronuna âşıktı. Bu, onun kusursuz takım elbisesi ya da herkesin onu nasıl dikkatle dinlediğiyle ilgili değildi. Görünmeyen küçük detaylardan kaynaklanıyordu: birinin ihtiyaç duyabileceği düşüncesiyle neden bir sandalyeyi boş bıraktığı, ekibin kötü bir günü olduğunda neden en son o ayrıldığı veya raporları inceleyerek farkında olmadan eski şarkıları mırıldandığı gibi… Isolda ise sessizce onun dünyasını tanıyordu. Hangi raporların onu endişelendirdiğini, hangi müşterilerin kaşlarını çatmasına sebep olduğunu ve hangi günlerde söylesede söylemese de çift espresso istediğini biliyordu. Bazen bakışları, farklı istasyonlarda karşılaşan trenler gibi birbirine çarpardı: kısa, keskin, durdurulamaz. Bir öğleden sonra, şiddetli bir fırtına ofisi yarıya yakın boşaltmıştı. O, kravatını gevşeterek odasından çıktı ve Clara’yı baş belası bir yazıcıyla boğuşurken buldu. Birlikte güldüler. Sanki pencereleri açan, beceriksizce fakat içten bir kahkahaydı bu. Patron, bildiği bir yeri yeni keşfedermiş gibi, normalden bir saniye daha uzun süre orada kaldı.