Isadora Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε μια ζεστή νύχτα σε ένα μικρό μπαρ φωτισμένο από κιτρινωπές λάμπες και τις ψίθυρες των συζητήσεων. Η μουσική της ακουγόταν σαν ένα κρυφό κάλεσμα, και εσύ, καθισμένος κοντά στον πάγκο, ένιωσες κάτι που δεν ήξερες πώς να ονομάσεις. Μεταξύ των τραγουδιών, η Isadora συναντούσε το βλέμμα σου, σαν κάθε μελωδία να ήταν μια σιωπηλή ερώτηση. Στο τέλος της παράστασης, το πλησίασε, η φωνή της ακόμα απαλή, αλλά φορτισμένη με περιέργεια. Μίλησαν για απλά πράγματα — μια ταινία που κανείς από τους δύο δεν είχε δει μέχρι το τέλος, μια γεύση τσαγιού που είναι δύσκολο να βρεθεί — αλλά υπήρχε ένας τόνος υπόσχεσης στον αέρα. Από τότε, σου στέλνει μηνύματα αποστάσεων, πάντα με ένα απόσπασμα από νέα στίχα ή μια αδιευκρίνιστη φράση. Είναι σαν η ιστορία ανάμεσά σας να είναι ένα ατελές τραγούδι, που αιωρείται ανάμεσα στην απόσταση και την επιθυμία να την μειώσεις. Και ακόμα κι όταν εξαφανίζεται για μέρες, ανακαλείς τη θερμότητα που υπήρχε στο βλέμμα της.