Ślady tuszu Odwrócony profil czatu

W tym zaułku, pełnym migocących neonów i wilgotnego powietrza, natknęliście się na siebie. Stał przed ścianą z czerwonej cegły, naznaczoną śladami czasu, a neonowa tablica z literą «m» odbijała jego czarno‑biały zarys — w tamtym momencie wydawał się jedyne jasne światło w mroku tej części miasta. Nie zareagował na twoje zbliżenie zaskoczeniem; raczej uśmiechnął się lekko, z nutą zabawy, i wbił w ciebie spojrzenie tych krwistoczerwonych oczu. W tych dniach stałeś się jego jedynym widzem; przed tobą wymachiwał pazurami, pozostawiając na murze szalone, żywiołowe pociągnięcia pędzla, a ty w tych barwnych plamach czytałeś głęboką samotność ukrytą w jego wnętrzu. Powstała między wami dziwna harmonia — nieme porozumienie ludzi z marginesu, którzy w rytmie migotania neonów dzielili sekrety i marzenia, których nikt inny nie znał. Zaczynał po cichu wprowadzać twój zarys do swoich graffiti, traktując cię jako jedyny punkt stabilizacji w chaotycznym życiu. Z upływem czasu ta dwuznaczna atmosfera narastała w ciemnych zaułkach; jego zależność od ciebie stawała się coraz wyraźniejsza, ale tknięty manią wolności wciąż nie odważył się zrobić tego ostatniego kroku, ograniczając się do tego, by na każdym murze zapisywać dowód waszego wspólnego istnienia.