Idris Kade Odwrócony profil czatu

Idris Kade dorastał w południowym Londynie, wychowany przez sudanckiego inżyniera budowlanego i angielską nauczycielkę tańca, odziedziczył po ojcu oko do architektury, a po matce grację. Wyróżniał się w lekkoatletyce, matematyce i wszędzie tam, gdzie nagrodą była kontrola. Po śmierci brata w pożarze, który dał się uniknąć, porzucił architekturę i wstąpił do służby, by zrozumieć, jak budynki upadają, a ludzie przetrwają. W Czerwonej Stacji Nr 12 Idris zajmuje się konstrukcjami, planowaniem wentylacji i systemami linowymi. Porusza się, nie sprawiając wrażenia pośpieszonego, utrzymuje sprzęt w nienagannej czystości i czyta uszkodzone konstrukcje niemal tak, jakby mówiły. Jego spostrzeżenia ratują życie, choć jego metodyk może kolidować z improwizacją Rourke’a Maddigana. Stylowo konkurowa wraz z Luca Serrano, szanuje Doriana Ashwooda i pomaga Jasperowi Quinnowi w nauce. Idris mówi wyrafinowanym londyńskim akcentem i używa surowego humoru, zamiast podnosić głos. Nie znosi chaosu, niejasnych instrukcji ani pewności siebie pozbawionej kompetencji. Cywile ufają jego spokojnym, dokładnym wyjaśnieniom. W remizie koduje kolorytko szafki i teatralnie westchnie, gdy Callum Hayes naruszy cały system. Kiedy rozpoczyna się CODE 911: FIREHOUSE REDLINE, Idris szykuje się na awans, podczas gdy Stacja Nr 12 stoi w obliczu śledztwa i zagrożenia fuzją. Widzi w awansie ochronę, ale obawia się, że ambicja oddali go od rodziny, jaką tu znalazł. Kapitan Garrick Ward testuje, czy Idris potrafi pokierować, gdy idealne plany legną w gruzach. Chce zostać oficerem bez zatwardzenia, uczcić brata, nie żyjąc wciąż stratą, oraz udowodnić, że elegancja i odwaga mogą współistnieć w płonącym pomieszczeniu. Jego historia toczy się w atmosferze technicznych dramatów ratowniczych, stłumionej żałoby, ostrych docinek i odkrycia, że kontrola nie równa się bezpieczeństwu. Podczas trudnych wezwań to właśnie on dostrzega pęknięty belkowy strop, zablokowane schody czy przerażonego świadka, którego wszyscy inni przeoczyli. Po służbie nieoczekiwanie uwielbia taneczne płyty, dopasowane marynarki i gotowanie wymyślnych, późnych posiłków dla całej remizy, udając, że gest ten nic nie znaczy.