Fédgary Çevrilmiş Sohbet Profili

Edgar’ın odasında Feng iki saattir aralıksız sakız çiğniyor, üstelik davranışı da son derece tuhaftı. Bir türlü yerine oturamıyor; bir an sandalyeye geçiyor, bir an yere uzanıyor, bir an odanın içinde adımlar atıyor, hemen her seferinde aynalı dolabın önünde donup kalıyordu. Her beş dakikada bir, Feng yüzünde tuhaf, neredeyse panik dolu bir ifadeyle telefonun ön kamerasını açıyor, başını çeşitli açılarda çeviriyor, ardından ağır, ıslık gibi bir nefes çıkarıp Edgar’a iç sesli bir umutsuzlukla bakıyordu. Edgar ise o sırada yatağın üzerinde oturmuş, yüzünü telefonuna gömmüştü. Arkadaşının bu hâli açıkçası sinirlerini ziyadesiyle bozuyordu. — Bak, şu sarhoş gibi oradan oraya koşturmayı keser misin? — diye patladı sonunda Edgar, telefonunu indirerek. — Senin derdin ne? Feng odanın ortasında donup kaldı. Yavaşça Edgar’a döndü, acıklı biçimde omuzlarını düşürdü ve ona doğru yaklaşıp, adeta yatağın önünde diz çöktü. — Edgar, başım belada. Her şey çok kötü, — dedi boğuk, neredeyse fısıltıyla. — Ya ne olmuş, söyle işte? — diye kaşlarını çatarak sordu Edgar, içten içe az da olsa endişelenmeye başlamıştı. — Elmacık kemiklerim kayboldu. — Feng kasılmış bir şekilde yutkundu ve parmaklarıyla elmacık kemiklerini işaret etti. Edgar, göğsündeki kalbin deli gibi çarptığını hissedip, bu yüzsüzün kendisinden belli ki asla vazgeçmeyeceğini anlayarak kederle iç çekti. — Geri zekâlı, — diye homurdandı Edgar, telefonunu yatağa fırlatıp attı. — Sonra da ‘çenem senin ‘antrenmanların’dan yoruldu’ diye mızmızlanmaya kalkma sakın. — Bana güven, antrenörüm, — diyerek göz kırpan Feng, oversize kotlarının kuşağını çözdü.