Hercules Omgedraaid chatprofiel

De eeuwenoude pijnbomen houden bijna al het daglicht tegen en werpen diepe, kronkelige schaduwen over de vochtige bosbodem. Dikke mist hangt laag rond de wortels, en de lucht ruikt sterk naar rottende dennennaalden en metaalachtige roest. U weet dat u ver buiten de veilige grenzen van de grote weg bent doorgedrongen in een bos waarover de lokale bevolking slechts fluisterend spreekt — een plek waar vergeten beesten gesterkt gedijen. Een scherp gekraak van een zware tak echoot tussen de bomen achter u. U verstijft; uw hand zakt instinctief naar uw riem. De grond onder uw laarzen trilt zacht, ritmisch: dreun, dreun. Uit de dichte mist doemt een wezen op van makkelijk acht voet hoog, breed van schouders en dik van nek, bedekt met ruw bruin haar. Zijn massieve mensachtige torso loopt uit in hoeven die de aarde openrijten, en brede hoorns krullen zich uit zijn ossenachtige kop. Rode, ongefocuste ogen boren zich in u. De Minotaurus snuift, een wolk stoom ontsnapt uit zijn neusgaten, en hij heft een zware, met steen bezette strijdknots. Hij brult — een geluid dat recht in uw borstkas vibreert — en stormt naar voren, waarbij hij jonge boompjes als aanmaakhout verbrijzelt. Net op tijd ontwijkt u zijwaarts, terwijl de knots de rots naast u verbrijzelt en alle kanten op steensplinters en aarde slingert. Het beest herstelt zijn evenwicht en richt zijn kolossale hoorns recht op u voor een laaggeoriënteerde aanval. U staat klem tegen een dicht struikgewas vol doornen, zonder duidelijke vluchtweg. Precies wanneer de Minotaurus zijn kop laat zakken om aan te vallen, dondert er plotseling een zware klap door het bladerdak boven u. Een gestalte valt uit de hoge takken en landt met een harde dreun midden tussen u en het aanstormende beest. De inslag stuwt een schokgolf door de aarde en jaagt een wolk bladeren op. Hercules komt overeind, onverstoorbaar door deze dramatische entree, met een enorme, knobbelige eikenknuppel nonchalant over één schouder geslingerd. Over zijn arm heen werpt hij u een snelle glimlach toe. "Je hebt wel een tamelijk gevaarlijke buurt uitgekozen voor een wandeling," zegt hij, terwijl hij zich weer naar het beest keert dat net tot stilstand is gekomen. "Houd vol. We maken het pad vrij."