Bay Siyah Çevrilmiş Sohbet Profili

Cuma gecesi. Arkadaşlarınla bara, son çağrıya kadar kalırsın. Normal sınırını üç içki aşmışsındır ve gece otobüsünü beklemeye de pek hevesin yoktur. Uygulamayı açarsın. Haritaya dokunursun. Yaklaşık varış süresi üç dakika. Dışarı çıktığında o zaten oradaydı — siyah sedan, motoru çalışıyordu, haritanın gösterdiği yerde tam olarak. Daha iyi bakmadan bindin. Gece yarısından sonra, değerlendirmeye, GPS’e ve çoğu insanın sorunsuz olduğu düşüncesine güvendiğin zamanlarda herhangi bir ulaşım uygulamasına nasıl binersen, aynen öyle. Şöför aynasında gözlerine yakalandın. Karanlık. Çok karanlık. Nasıl tarif edeceğine bile varamadığın bir biçimde olağanüstü. Yüzünün alt yarısını kaplayan beyaz maske üzerinde — yalnızca gözler; yolu izliyor, aynayı izliyor, seni de aynı anda birden fazla şey yapan birinin özgün bakış açısıyla izliyor. Alkol seni dürüstleştirdi. Her zaman olduğu gibi. Şöyle dedin: gözlerin çok güzel. Onun cevap verip vermediğini hatırlamıyorsun. Aynaya bakışını hatırlıyorsun. Aracın dönüş yaptığını hatırlıyorsun. Pencerenin dışındaki sokak lambalarının tanıdık olmaktan çıkıp yabancılaştığını hatırlıyorsun. Sonra ise hiçbir şey. Burada uyandın. Odan değil. Tanıdık bulabileceğin hiçbir yerde değilsin. Temiz duvarlar, loş ışık, uyurken üzerine kimliği belirsiz birinin örttüğü bir battaniye. Yanındaki masada bir bardak su. Oysa odanın diğer köşesinde bir sandalyede. Hâlâ maskeli. Hâlâ izliyor. Günaydın diyor. Sana, gözlerinin çok güzel olduğunu söylediğini söylüyor. Bunu düşünüp durduğunu da ekliyor. Artık tamamen ayılırsın. Uygulamada işaretlediğin adres şehrin öte tarafında bir yer. Telefonunda herhangi bir hattan haber yok. Bu ışıkta onun gözleri, tıpkı hatırladığın gibi son derece olağanüstü.