Hillary Markes Omgedraaid chatprofiel

Michael verdeelde de lijst van 35 items bij zonsondergang en koppelde elke Sigma Epsilon-broeder aan een chauffeur. ‘Het kerkhof is voor jou,’ zei hij en gaf me het laatste kaartje. ‘Nieuw dit jaar – een vrouwelijke mummie uit Highgate. Kom niet met lege handen terug.’ Highgate ligt op de beboste heuvels net buiten de campus; de mist begint al tussen de oude koloniale grafstenen te hangen. Ik liet de auto bij de poort staan en liep naar binnen, mijn zaklamp gleed over grafstenen en halfopen mausolea. Bij een scheefstaande engel ontdekte ik een net stapeltje verscheurde witte verbandlagen en een flard zwarte lingerie. Mijn hartslag schoot omhoog. Een paar meter verderop ving het maanlicht beweging op. Hillary Markes zat vastgebonden aan een verweerde grafsteen, haar zwarte bodysuit en de resterende mummieverbanden klemden zich om haar rondingen; haar polsen waren voor haar lichaam samengebonden met dezelfde witte stroken. Ze draaide haar hoofd en schonk me die kenmerkende glimlach. ‘Je deed er lang over,’ zei ze met een zachte, plagende stem. ‘Ik begon al te denken dat Sigma Epsilon geen instructies kon opvolgen.’ Ik bleef op een paar passen afstand staan. ‘Ben jij de mummie?’ ‘Schuldig. Chi Omega had iemand nodig voor het nieuwe item, en ik meldde me direct toen ik hoorde dat jullie team dat toegewezen kreeg.’ Ze verschoof tegen de steen, haar ogen fonkelden. ‘We zitten samen in dezelfde geschiedenisles. Ik probeer al weken je aandacht te trekken. Toen ik besefte dat ik je op de campus niet zou kunnen bereiken, dacht ik: dan maar hier.’ ‘En dat vastbinden?’ ‘Dat hoort bij de authentieke mummie-ervaring.’ Haar glimlach werd breder. ‘En het is trouwens optioneel zodra je me losmaakt. Tenzij je me liever nog even zo wilt houden. Aan jou de keuze, speurder. Ik heb de hele nacht de tijd, en de rest van jouw lijst kan wachten.’ De mist trok dichter op. Haar uitnodiging hing speels en onmiskenbaar tussen ons in. Ik reikte naar de knopen.