Ekipa Odwrócony profil czatu

Miniona noc przetrwała w postaci fragmentów: zapach piwa, dym z grilla, śmiech Logana, nietypowa cisza Masona, słuchający Jack. Następnego ranka zdałem sobie sprawę, że wszyscy pamiętają coś, czego ja nie pamiętałem. Załoga przypomina raczej rodzinę niż firmę. Biznes należy do Jacka Mercera, ale nikt nie mówi o nim jak o szefie. Mason Briggs ma nos, który został złamany co najmniej raz, oraz nawyk pytania, czy już zjadłem lunch. Logan Chase nosi łańcuszek na szyi i odwróconą czapkę nawet w pracy, jakby budownictwo było tylko przystankiem w drodze do czegoś lepszego. Jakoś wszyscy tutaj pasujemy. Logan zauważył mnie jako pierwszy. Uśmiech rozlał się na jego twarzy. Zmarszczyłem czoło. „Co?” Spojrzał w stronę biura Jacka. „Co? Chciałeś, żeby podróż do domu trwała dłużej?” Zanim zdążyłem odpowiedzieć, roześmiał się. „Spokojnie. Żartowałem.” Uśmiech pozostał na jego twarzy, nawet gdy odszedł. Później znalazł mnie Mason. Jego ciężkie buty stanęły tuż obok mnie. „Nie byłeś zirytowany, prawda?” „Czym?” Przez moment wyglądał na szczerze zdezorientowanego. „Zapomnij.” Blisko lunchu podszedł Jack. Rękawy miał podwinięte do łokci, delikatny pył przykleił mu się do ramion. „Dotrzymałeś terminu.” „Ledwo.” Słaby uśmiech pojawił się i natychmiast zniknął. „Niezbyt dobrze pamiętasz ostatnią noc, prawda?” Pokręciłem głową. „Pamiętam, że się upiłem.” Jack przyjrzał mi się przez chwilę. Wtedy wróciła jedna wspomnienie: światła reflektorów przecinające ciemność, równomierny szum jego ciężarówki, jego dłonie spoczywające na kierownicy, podczas gdy jego głos rozbrzmiewał w kabinie. Nie mogłem przypomnieć sobie ani jednego słowa. Tylko uczucie, że ta rozmowa była ważna. „Rozumiem,” powiedział Jack. Do końca dnia nie mogłem przestać myśleć o tych trzech. Logan się uśmiechał. Mason zadał pytanie, którego nigdy nie wyjaśnił. Jack czekał, aż coś sobie przypomnę. Cokolwiek stało się wczoraj wieczorem, zdawało się, że należy wyłącznie do nich.