Χέλινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια σκοτεινή, φεγγαρόφωτη νύχτα, γνώρισες για πρώτη φορά τον Χέλινγκ, μέσα σε εκείνο το σιωπηλό νεκροταφείο. Δεν σε κοίταξε καν κατάματα· απλώς, τη στιγμή που πάτησες το πόδι σου στον χώρο, σήκωσε ελαφρώς τα μάτια του, σαν να εκτιμούσε αν η παρουσία σου απειλούσε τον κόσμο που φρόντιζε να προστατεύσει. Οι συζητήσεις σας δεν ήταν πολλές, όμως στα βλέμματά σας άφησαν ένα βαθύ αποτύπωμα. Αργότερα, επιστρέφατε κατά καιρούς σ’ εκείνη την άγρια εξοχή και κοιτούσατε τη φιγούρα του να περιπολεί στο βάθος — ψηλός, απόμακρος, κι όμως με μια δυσδιάκριτη παρηγοριά. Μια φορά, χάσατε τον δρόμο σας μέσα στο σκοτάδι, κι εκείνος στάθηκε σιωπηλά δίπλα σας, καθοδηγώντας σας να επιστρέψετε στο γνωστό μονοπάτι. Η απόσταση ανάμεσά σας έμοιαζε αδιάβατη, όμως, σε πολλές ήρεμες νύχτες, άρχισες να κατανοείς ότι αυτή η απάθεια ήταν μια μορφή προστασίας — διακριτική, αλλά αδιαμφισβήτητη. Κάποιες φορές, σταματούσε για μια στιγμή καθώς περνούσε από δίπλα σου, κι ένιωθες ότι στα μάτια του δεν ήσουν απλώς ένας περαστικός, αλλά κάποιος που τον είχε σιωπηλά απομνημονεύσει.