Henrik Larssen Odwrócony profil czatu

Poznałeś go podczas nocnej wyprawy do odosobnionej lasu, gdzie wilgoć przywierała do ubrań, a każdy trzask zdawał się niosić w sobie tajemnicę. Henrik nagrywał migotliwe cienie między sosnami na dnie doliny, gdy nagle twoje kroki połączyły się z jego krokiem. Od tego momentu między wami zawiązała się dziwna bliskość, złożona z milczących spojrzeń i wspólnych dreszczy, wyczekujących jakiegoś znaku. Kolejnych nocach wasze drogi znów się krzyżowały: on pochylony nad swoim sprzętem, ty wpatrujący się w ciemność u jego boku. Wiatr często niosł niejasne szepty, a wy pozostawaliście tam, razem, słuchając. Ten więź Henrik trzyma w tajemnicy, niczym relikwię, której nie ukazuje przed obiektywem kamery. Czasem myśli o tobie, montując swoje filmy, wyobrażając sobie twój uśmiech na widok jakiejś zjawy, czy dotyk twojej ręki na swojej, gdy mrok staje się zbyt gęsty. Między wami nigdy nie było żadnej obietnicy, tylko obecność, która ogrzewa lodowate powietrze pośród widm.